Ik houd van de dingen
die ik niet begrijp
de talen de ritmes het leven
af en toe.

Ik houd van die dingen
van weemoed van complexiteit
van onvatbare teksten
van willen vliegen en de onmogelijkheid
af en toe.

Ik houd van die dingen
van bitterzoet van houden van
van de besten
van willen dansen en de onmogelijkheid
af en toe.

Ik houd van de dingen
die ik niet begrijp
de talen de ritmes het leven
af en toe.

De duif vertrekt
met stille trom
naar de verre warme zon
terwijl de mieren
naar de maan gaan.

Jij bent ver. Een eindeloze oceaan zonder strand.
Jij bent ver. Een eindeloze zee zonder land.
Jij bent het water, de golf
Ik de zandkorrel,
dichtbij ver
bij jou vandaan.

De koe vertrekt
zegt ik kom
naar de verre warme zon
terwijl de mieren
naar de maan gaan.

Jij bent ver. Een eindeloze oceaan. Een eindeloze zee.
Jij bent de golven zelf. En ik.
Ik ben een zandkorrel. Je neemt me altijd mee
Overgelaten aan mijn lot
dichtbij ver
bij jou vandaan.

Nee. Het gaat niet over een klein jankkind wat nog uit zn neus eet. Het gaat om mij. Ik heb mezelf gisteren weer eens versteld doen staan.

Het zat zo. Mijn kleine nichtje van hiernaast van twee had een dolfijne ballon gekregen. Zo'n heliumding, knalpaars, een dolfijn dus met een ringetje aan een touwtje zodat hij niet weg kon vliegen. Vol trots kwam ze 'm showen. Gooide 'm in de lucht en hij kwam weer neer. (Leuk, zo'n vliegende dolfijn).

Totdat. Ze gooide 'm in de lucht, de ring stuiterde eraf en de dolfijn ging ervandoor. Leuk. Helium. Stijgen, stijgen, stijgen. We konden 'm bijna uitzwaaien. Over de bomen, de weilanden. En natuurlijk snapte ze dat hij weg was dus een brulpartij van jewelste. (Gelukkig zijn die dingen vervangbaar, dat dan weer wel, maar als je bijna naar bed moet en je mooie dolfijn waar je zo trots op was vliegt gewoon weg, zo weg dat papa of mama of wie dan ook hem niet meer kan pakken.. blegh).

En het ergste was dat tante ik snel terug naar huis moest omdat ik het zo verschrikkelijk zielig vond dat ik eigenlijk ook heel hard moest huilen..

Hoe kan dat?

Op de xe9xe9n of andere manier lijkt het erop dat ik de laatste paar dagen steeds voldoende inspiratie heb om hier een hoop neer te schrijven. Ergens is dat natuurlijk wel fijn. Inspiratieloosheid geeft minder voldoening. Maar inspiratieloosheid maakt ook heel duidelijk dat het vakantie is, dat je even niets hoeft. Zoiets. Nu heb ik zoveel inspiratie voor dingen dat ik steeds denk: Dit moet ik zeggen. Dat moet ik opschrijven. Dat. En dat. En dat. (En je wordt moe. Zo moe!).

Ik was wat interviewtjes van mijn nieuwe favoriete band aan het kijken op youtube en ergens in zo'n interview kwam de twitter van de leadzanger naar voren. Ik kijken. En dus. In mijn overautistische enthousiasme vond ik het zo briljant hoe het ging over Art-Garfunkelkapsels en een kat die Harry heette.. En weet je, het is natuurlijk heel leuk enzo allemaal. Maar ik was gisteren zo enthousiast dat ik er bijna een blog aan zou wijden. (Als ik de hele dag voor mezelf bandje speelde zou ik xe9cht autistisch zijn..). Ik weet ook wel dat ik niet mag spotten met autisme, maar ik betrap mezelf wat muziek en leuke zangers betreft xe9cht op verschrikkelijk autistische trekjes. Dat is op zich niet zo erg, zolang ik het voor mezelf houd.. maar het fijnst is om dat te delen. En dat kan niet. Want de wereld interesseert het niet. En weet je? Ze hebben gelijk! Het boeit mij ook niet of iemand zijn sokken net gewassen heeft (tenzij je het ruikt dan), of dat iemand net zijn hond heeft uitgelaten. Omdat iemand toevallig leuke liedjes zingt worden dat soort basale dingen ineens wel interessant? (Al ging het dan niet over sokken en honden, maar dat terzijde).

Vannacht. Klokslag xe9xe9n. Na twee uur ronddraaien en rondwoelen bedacht ik me dat ik gewoon niet kon slapen. Klaar! – goed, het volgende is voor een deel gebaseerd op fictie, maar het geeft een idee wat een bende het was vannacht: Harry spookte door mijn gedachten. Harry. Regen. Ik wil slapen. Muziek. Fav. Band. Uren denken. Ik wil slapen. Ik moet niet nadenken. Verdorie, het is al halftwee. Brievenaanvanalles. Wat heb ik vannacht gedroomd? Het was fijn. En eng. En wat als het uitkomt? Ik wil niet. Ik wil wel. Nee. Ik wil slapen. Ik moet slapen. *Draai. Woel*.  Ik hou van katten. Mijn kat is de liefste. Wat ga ik morgen doen? Gaat het morgen regenen? Morgen geen muziek luisteren. I wanna be in the light, as you are in the light. Morgen geen TobyMac luisteren. I want to live on a boat. Ook geen B2C. Morgen maar helemaal geen muziek luisteren. Rust nemen. Geen prikkels. Overprikkeld, vast. Ik MOET slapen. En wel NU. (draai, woel!). Twee uur. Als ik dan niet kan slapen help ik mezelf een handje. Maar wacht. Wat is dat? Honger. Trek. Gerommel. Nee. Niet nu. Niet eten: Slapen! Draaien. Kussen is lekker koel. Maar nee. Kussen alweer warm. Draaien. Knor? Waarom doen zoveel mensen een spatie voor het uitroepteken? O nee. Grote honger. Zzz. wil ik. Maar nee. Geen zz. rrrommel.

En dus sjokste ik richting aanrecht, waar nog wat overgebleven koude patat (!) stond. En dat heb ik heerlijk om kwart voor drie op zitten knagen, terwijl de maan bleekjes, half bedekt door de wolken, over de maxefs scheen. Waarna ik dan eindelijk kon slapen.

Op de xe9xe9n of andere manier heb ik nxfa al geen zin in vanavond.

We zouden eens een dagje in Duitsland winkelen, dachten we. We is mams, zuslief en ik. En dus reden we met de auto richting 'Kleve' en gingen daar de stad in. Ik herinner me nog van een aantal jaar geleden dat het klein en gezellig was. (Ook herinnerde ik me nog dat er niet echt heel veel leuke kleren waren, maar dingen veranderen, toch?). Maar op de xe9xe9n of andere manier vond ik de kleding daar vrij truttig. En wat wel leuk was had ook een 'leuk' prijskaartje. Dus. Geen kleren gekocht. En ik realiseerde me maar weer eens dat kleren kopen best leuk is. Maar dat winkelen naar boeken en muziek vele malen leuker is (absoluut). Na, wat heb je aan boeken en muziek te zoeken in Duitsland? De boeken kun je toch niet lezen – mijn Duits is zover weggezakt dat ik keihard na moest denken wat 'tot ziens' ook alweer was. Auf Wiedersehen natuurlijk.. (Misschien toch mijn facebookdrietaligheid even aanpassen naar tweetaligheid. Frans heb ik ook al met pijn in mijn hart verwijderd, want daar bak ik echt niets meer van!).

Een van de fijnste dingen van een winkeldagje is altijd het terrasje met het broodje en het lekkere drinken. Nou kennen ze in Duitsland wel bakkers waar je broodjes kunt eten. Maar bij een beetje restaurant kun je alleen ontbijten.. lunchen kennen ze niet zo. Vandaar dat onze lunch een beetje als diner uitviel (ook qua prijs dus). Dat is niet erg. Als je rustig op je gemakje je brood en friet op kunt knagen en kunt genieten van je glas uitgeperste sinaasappelsap in het zonnetje (wat wonderbaarlijk scheen daar). Maar rustig op je gemakje kun je vergeten in augustus. Een zwartgestreept regiment – geen zebra's – zette al snel de aanval in, waarop ik het liefst ver was weggevlucht (wat ook geen zin heeft, want zwartgestreepte regimenten zijn monsterlijk!). Meestal krijg ik op mn kop dat ik niet moet vluchten, want dat die zwartgestreepte monsters je dan het snelst aanvallen en pijn doen. (Maar ik luister nooit naar dat soort commentaar). Uiteindelijk kreeg zuslief een heerlijke wespensteek – terwijl zij dus netjes stil was blijven zitten en mij zusterlijk gewaarschuwd had. (Schrikreacties zijn uit den boze natuurlijk). Ik haat wespen. (Ik ga er denk ik maar snel een brievenaanvanallesbrief (zie links) aan schrijven!).

Omdat ik eigenlijk zo beroerd niks had gekocht gisteren vond ik het weer tijd om wat geld door mijn hand te laten rollen. *foei*. Heb een aantal sieraden besteld. En een aantal boeken. (Jeuj). Okee, er zaten cadeautjes bij en ik had een kortingsbon die op MOEST. En ik ben nog steeds aan het wachten op de Burlap to Cashmere-cd. Moet je nagaan hoe zielig ik ben (dit is geen klagen, dit is vragen om medeleven:p). Eerst was ik zo hard aan het smachten naar 19 juli, want dan zou die cd releasen. Totdat ik zag dattie hier pas 1 augustus uitkwam (chagrijnig!). Nou ja. Dan maar wachten tot 1 augustus. Maar o happiness, hij is er NOG niet. *sarcasm*. En het meest verdraaide aan het alles is dat de liedjes vrolijk op youtube komen en ik me in moet houden om niet alles en alles tig keer te gaan luisteren zodat ik de cd al zat ben tegen de tijd dat hij besluit te arriveren. (Even mijn muziekautisme weer gedemonstreerd).

Dan maar even wat TobyMac luisteren..

'Ga je dan nooit naar de discotheek?' vroeg iemand aan mij. (O, wat voel ik me saai als ik dan nee zeg). Maar tegelijk boeit het me ook niet. Ik ben niet het discothekentype.

En toch houd ik wel van dansen – en nee, ik kan het niet. In tegenstelling dus tot wat mijn vorige weblogtitel (dans met mij) deed vermoeden. Ik houd ook erg van muziek. Wat ik mis aan klassieke muziek is volume. Dus. Ik houd zelfs van harde muziek. (Al kan het soms te hard zijn. Dat je de melodie amper meer onderscheidt door de herrie eromheen). Ik houd van veel. En er is ook helemaal niets mis mee om plezier te maken.

Het hangt er alleen altijd een beetje vanaf wie of wat de bron van het plezier is. De bron van de muziek. De bron van de dans. En hoe braaf het dan misschien ook klinkt; ik denk dat God altijd deel wil hebben aan ons plezier. Hij wil graag welkom zijn als we plezier hebben. Erbij zijn. In dat geval is niet alle plezier het juiste plezier om te maken. Misschien hangt het ten dele van een persoon af welk plezier juist is en welk niet. (Terwijl er ook plezier is wat zwart en wit, juist en onjuist is). Ik noem niets. Dus. Maar de bron van plezier moet welkom zijn als we plezier hebben. Dat wilde ik zeggen.

En nu vind ik plezier maar een raar woord!

Soms heb je van die dagen, waarop je eigenlijk niets liever wilt gaan doen dan slapen. (Met duim en knuffel, je kent dat wel). Of waarop je het liefst op de bank duikt met een boek. Of achter de computer met de mooiste liedjes het allerhardst aan. Dat zijn meestal dagen waarop je jezelf zielig voelt – om al dan niet wederkerende redenen. Dagen na nachten van tien uur slaap (zo'n beetje). Dagen waarop het eigenlijk gewoon even lastig is om sociaal te zijn. En dagen waarop dat wel van je wordt verwacht. Die dagen zorgen voor het schaamrood op je kaken.

Want hoe doe je dat later? Later als je groot bent en moet werken, ook als je het liefst in bed, op de bank, achter de computer duikt? Vrij simpel: Doorgaan. Maar soms vraag ik me gewoon een beetje af hoe je, als je in een niet-sociale bui bent, toch sociaalheid kunt faken.

Sinds vorige week ben ik weer de Ted-Dekker Trilogie aan het lezen (dat is dus ook wat ik doe in nietsociale buien): Zwart, Rood & Wit. Vandaag was dan eindelijk Rood uit. En nou ja. Ik verraad maar niet teveel – het zou zo jammer zijn, mocht je nog van plan zijn dat boek ooit te gaan lezen. Waar het me ineens aan herinnerde is dat als iemand rechtvaardig is en sterft de dood geen macht over hem heeft en geen dood meer is. Wat zo was bij Jezus. Maar wat ook zo is voor degenen die in Hem geloven en op Hem hopen. (Dat je dan in zekere zin rechtvaardig bent. Dat je ook zo gezien wordt. Onvoorstelbaar!).

Should have known it was all elementary
Lift my head and bow to the beat
Close your eyes and love is all around you
The distant wave of a sea

Closer to the edge I found
I was standing in the second round
I was laughing but I didn't make a sound
Now I'm flying with my feet on the ground

Hold me close you know that you have to
Tie me up pin me down
'Cause I wonx92t fly in a broken wing dimension
You change the chord and the sound

Closer to the edge I found
I was standing in the second round
I was laughing but I didn't make a sound
Now I'm flying with my feet on the ground

And me, I never had me a home
Never sleeping in a place of my own
I was crying but I didn't make a sound
Now I'm flying with my feet on the ground

-

Het beste liedje van altijd. Thema heeft iets te maken met niet tever vooruit willen kijken. (Bij de dag leven? Geen zorgen voor morgen?). Wie heeft dat gezegd? – het lied lijkt wel een eerbetoon aan diegene. (En dat is de maat voor goede muziek. Toch? *o, als je gaat kijken staat het bol van de verwijzingen!*). Ik ben echt heel benieuwd naar jullie gedachten over dit lied..

Haat is een fontein,
diep van binnen welt hij op,
geeft vleugels en ik vlieg
om je neer te laten storten
te verpletteren, te vermorzelen.
zo hoog, zo ver, zo diep (vanbinnen),
Ik wil niet. Kan niet. Mag niet.
Zinloze Vergeefsheid.
-
De wind waait, ik waai mee en doe een poging
hem te vangen, in toom te houden.
Ooit laat ik hem weer los
Toch hou ik van je
Toch niet weer?
-
De wind waait, ik waai mee en doe een poging
hem te vangen, in toom te houden.
Ooit laat ik hem weer los.
Toch hou ik van je
niet – wel.
– Het is een bloem.
Het laatste blaadje is altijd
je houdt niet van me. Niet. En nooit.
Altijd.
-
Haat is een vergif,
diep van binnen welt het op,
geeft vleugels en ik vlieg
om je neer te laten storten
zo hoog, zo ver, zo diep,
te verpletteren, te vermorzelen
Ik wil niet. Kan niet. Mag niet.
Haat laat mij neerstorten.
Verplettert, vermorzelt mij.
hoog, ver, diep (vanbinnen).
Zinloze Vergeefsheid.

Ix92m completely lost without you
Itx92s impossible to see beyond you
Every time I think about you
Brings an aching deep inside

This house is far too quiet without you
Not looking for the life I lived before you
Every room, every space says something about you
Therex92s simply nowhere safe to hide

Just canx92t imagine my world without you near
I donx92t understand this fear
Just get back, as fast as you can
Whatever it takes whatever the plan

Miss your life, your way of living
Miss your special way of being
Miss your laughter, miss your touch
Miss you, oh so very much

The deep night sky stretches out forever
The distance from you seems greater than ever
And the moon and the stars in all their splendour
Simply canx92t compete with you

They say absence makes the heart grow fonder
Well your being away really makes me wonder
With this heart of mine so torn asunder
Until youx92re back, what shall I do?

Just canx92t imagine my world without you near
I donx92t understand this fear
Just get back, as fast as you can
Whatever it takes whatever the plan

Miss your life, your way of living
Miss your special way of being
Miss your laughter, miss your touch
Miss you, oh so very much

Waking up is so sad without you
I open my eyes and Ix92m searching for you
Reaching out to wrap my arms around you
Feel the beating of your heart

All I ask is your voice, your eyes, your breathing
To hear, and see and know the feeling
Of one who gives my life such meaning
Back within my grasp

Deze zou denk ik zo door kunnen gaan op failblog. Het zat zo: We zouden eens even demonstreren hoe verschrikkelijk verliefde mensen zijn – en dat stelletjes echt bleh zijn. Dus. Ik vind 'm best hilarisch.

Als er dan niemand thuis is
als de kat van huis is
doet ze alsof ze muis is
en danst ze uren
urenlang op tafel.

Neus in de lucht
Snorharen in de wind
Staart danst een pirouette
Terwijl het muisje zucht,
Soms is ze net een kind.

Als er dan niemand thuis is
als de kat van huis is
doet ze alsof ze muis is
en danst ze uren
urenlang op tafel.

Volgens mij was de honingtaart net op..

Daar staat hij dan, de olifant. En daar stonden wij dan, de mensen. Afwachtend of hij in een boom zou klimmen. Een pirouette zou maken op het topje (omdat hij de verte zag) en vervolgens "Hola" zou roepen en naar beneden storten – luid geruis van bladeren. Maar nee. Dat deed hij niet. Hij stond alleen maar.

Welkom op deze nieuw aangepaste blog. Het werd eens tijd, vindt u niet? Al begrijp ik natuurlijk dat het een schok is. Een blog die eerst zo vrolijk gekleurd was en ineens een beetje zwart wit is. Ik was met de kopfoto bezig en vond het resultaat zo lijken op de clip van het liedje 'love reclaims the atmosphere' dat dat dan ook maar meteen de nieuwe naam van deze blog moest worden.

En dan nu de CBR-perikelen. Als je mijn blog een beetje gevolgd hebt, weet je dat ik inmiddels alweer bijna twee jaar verlost ben van CBR, examinatoren en rijinstructeurs. Gisteren moest mijn nichtje theorie-examen doen en samen met een ander nichtje ben ik meegegaan. En ik moet stiekem zeggen dat het wel amusant was. Ofzo. Allemaal nagelbijtende groene afrijders. En heel, heel veel gezakte theorie-kandidaten. En dan komt er weer een sipkijkend mannetje van boven naar beneden, heeft waarschijnlijk net te horen gekregen dat hij gezakt is. Tsja. Ik heb het ook meegemaakt en vond het traumatisch. En nu is het grappig..

Na afloop nog wat door Amersfoort geslenterd. En: Ik heb mezelf beheerst. Niets gekocht . Gewoon NIETS. Omdat ik nogal trots was daarop thuis maar meteen die nieuwe Burlap-cd besteld. Al duurt het dan waarschijnlijk nog even voordat hij binnenkomt. Recensies zijn positief. (So Mumford&Sons&Avettbrotherslovers: waar wachten jullie nog op?:p).

En nu wil ik die cd. Waarom is een cd die op 19 juli uitkomt niet meteen te krijgen in Nederland? Grmbl. How much I love Burlap. Leer van ze houden is my message today.

'Ja ik wil' schalt de piano door het huis. Je te veux. Valse. (Ik dacht altijd dat dxc3xa1t dan de valse was. Dat er ook nog ergens een niet-valse was. Wist ik veel dat Valse Frans is voor 'wals'). Rare jongens, die Fransen. Maar Erik Satie's Je te Veux is heus mooi. En als je nog een Valse wilt horen: De Valse Triste van Jean Sibelius is ook erg mooi – al is deze wat lang-zaam. (Scandinavixc3xab rocks, geloof ik..). Anyway, ik wilde even in de 'ja ik wil' sfeer blijven. Toen ik Mariekes Ideaalplaatje blog las, vond ik het een idee om ook mijn 'hieraan moet mijn ideale man voldoen' waslijst te maken. In het kader van 'zo'n man vind ik toch niet' xc3xa9n in het kader van 'Ik wil alle mannen ontmoedigen. Want de meeste mannen zijn eng, vooral verliefde'. Mwah. Als ik ooit nogeens voor de grap op een datingsite ga bivakkeren (NOT DONE, wanhopige mensen daar. Wanhopige mensen zijn vervelend!) moest ik die lijst maar eens toevoegen aan mijn anti-zpelvautenstukje. Wedden dat ik dan geen reacties meer krijg als 'je vin me nie mooi?'. (Heb me ziek gelachen. Ach. De reden van het bestaan van de man? Het amusement van de vrouw.. muhaha). *O. Ik ben zo flauw. Ik schaam me. Nu dan het echte werk. De waslijst. The wishlist.

Ik prrresenteer:

- Hoe je van zo niet-serieus in heel serieus kunt vervallen weet ik niet. Mijn ideale man houdt het allermeest van God. Ik ben zelf heel erg slecht in God op #1 hebben, maar zonder Hem kan ik niet leven. Hm. Eigenlijk zoek ik dus iemand die me meer naar God toetrekt. (Zoeken is vooralsnog niet het goede woord, trouwens!)

- Iemand die mij begrijpt (wat nog een hele kluif is) en dol op mij en het meeste van mij is.

- Een bxc3xa9xc3xa9tje dezelfde interesses als katten, muziek en boeken. En stiekem ook wel een beetje hetzelfde niveau. (Ik klink als een grijsgehaard dametje die heeft gestudxc3xa9xc3xa9rd -met kak-R-).

- Iemand die mij niet raar vindt. Ik bxc3xa9n namelijk nogal raar soms.. en die gefronste wenkbrauwen ken ik inmiddels wel.

Hm. Ik weet nog wel meer. Zoals kunnen strijken (dat haat ik), koken (wel zo fijn soms, al do I like it). Ik voel me echt een bedillerig kreng zo, trouwens. Misschien maar afwachten. Someday my prince would come. Zoiets? (Hij mag nog wel xc3xa9ven wachten, misschien..). Ik hoorde mensen praten over bindingsangst en dacht: wat is dat? En toch krijg ik ook de kriebels. Maar we zien wel. Toch?

*Zoekt een goede uitleidende zin. Kan 'm niet vinden. Tot de volgende blog dan maar weer*. En reageer vooral flink. (Tenzij je op zoek bent. Reageer dan vooral niet).

Je zit in een kerker
en liefde bestaat niet
Je handen, je voeten zijn geboeid
je wacht op je water
je brood
je bevrijding

Ik werd verliefd op een gevangene
de bewaker zonder sleutel

Je zit in een kerker
en liefde bestaat niet
Je planten, je bomen zijn gesnoeid
je wacht op je regen
je zon
je bevrijding

Zelfs de donkerste kerker
het donkerste donker
de gevangenis, de bewaker
zonder sleutel, vaker
nooit meer zonder, zonder
liefde die niet bestaat.

Bomen en bloemen groeien omlaag
Regen valt omhoog
Je zit in een kerker
en liefde bestaat niet.

Wat zo heerlijk is aan vakantie is dat er meer dan voldoende tijd is om muziek te maken. Ik hou van gitaar spelen en zingen. Ik hou ook van dwarsfluiten spelen, nog steeds. Al is het inmiddels alweer drie jaar geleden dat ik gestopt ben met les. En nu heb ik zo ineens de bevlieging dat ik wel weer op les wil. En meteen slaat de twijfel genadeloos toe. Heb ik er de tijd wel voor? Ben ik wel gemotiveerd genoeg? En ik durf absoluut niet voor publiek te spelen, dus is het slim om ergens les te nemen waar je ook examen kunt doen? Tsja.. twijfeldetwijfel. Ik ga het afwachten tot het einde van de zomer. Heb ik er dan nog zin in dan ga ik subiet weer op les! (Maar ik wil ook zo graag een beetje beter gitaar leren spelen.. dat heb ik mezelf namelijk aangeleerd en ik smokkel alle kanten op.. en ooit, ooit, ooit zou ik ook nog wel viool willen leren spelen;/). Maar goed. Fluit is toch maar de eerste keus, omdat de basis al een beetje aanwezig is. Van bij het begin beginnen word ik waarschijnlijk toch chagrijnig! Nou ja. Dit was de bevlieging van vandaag. Welke is het morgen?

De maan ligt in stukjes
op de bodem van de zee
Een malloot schoot hard
met zijn kanon en nam
de maan zomaar mee.

En soms, heel soms
drijft de maan aan.
En af en toe, wanneer je
dan bij de vloedlijn
gaat staan, dan drijft
zomaar de maan aan,
zachtjes snikt en kabbelt
de zee zijn lied.

De maan ligt in stukjes
op de bodem van de zee
Een malloot schoot hard
met zijn kanon en nam

de maan zomaar mee.

Een soort van iniminirondleidinkje. Als eerste hoe onze kat in de haard kruipt en dan geniepig toeslaat als je het nepmuisje heen en weer beweegt. Als tweede wat fotootjes van mijn trots: de kruidjes. (Ter afwisseling wat zonnebloemen die heel sneu waren, maar inmiddels alweer wat minder sneu zijn, gelukkig!). Tot slot nog wat fotootjes van mijn kamer nu (o,o, weinig verandering door de jaren heen, maar ik vond het sfeertje met binnenvallend zonlicht en een slapende kattekop wel fijn . Check ook de boekenkast en de friendswall. Ofzo).

Foto 1: Zonnebloempjes. Symbool van hoop altijd. Eerst stonden ze zxc3xb3 zielig dat ik erover dacht ze te rooien. En nu.. langzaamaan: steeds beter.

Foto 2: Paprika! <3. Aangevreten maar fier. (En met bloemknoppen!).

Foto 3: De kat en het muisje. (In de haard dus..).

Foto 4: De citroemtijm!

Foto 5: Oregano en gestekte munt en rozemarijn + een iniminibasilicumplantje. (Ik zoek nog een mooi plantenrek.. maar ze zijn zo dxc3xbaxc3xbar allemaal ).

Foto 6: Dragon, verscholen achter de lavendel.

Foto 7: Over een beetje uitgebloeid zijn gesproken: basilicum, salie & rozemarijn.

Foto 8: De stekjes en de paprikaplantjes..

Foto 9&10: de kat op mijn bed.

Foto 11: Weird perspectief. Oregano en bieslook met een beetje tijm.

Foto 12: Last one. Het boekenkastje wat gestadig vol is gekomen. + part of the friendswall.

Over veel foto's posten gesproken..(a).

Eindelijk ontdekt hoe je dat drogen nou precies doet.. gewoon een bosje in de garage hangen en een paar weken wachten. Check the result.

Vanavond dansen de sterren
(zoals altijd, sterren dansen graag)
wanneer de krekels tsjirpen
alsof hun leven
hun leven er vanaf hangt.

En wie zal het zeggen
misschien is dat ook wel een beetje
een beetje zo.

Af en toe zweeft een wolk mee
(zoals altijd, wolken zweven graag)
in de grote sterrenwals
een, tweedrie, een tweedrie
vergeet me, vergeet me niet.

En wie zal het zeggen
misschien was dat ook wel een beetje
een beetje zo.

De maan glimlacht wijs
(zoals altijd, hij is een wijze maan).
wanneer de krekels tsjirpen
alsof hun leven
hun leven er vanaf hangt.

Als het dan zont en dan weer regent. Dan.. dan picknick je gewoon thuis. Zonder kleed, met tafel. Zonder kleed, met stoelen. Zonder kleed, met lieve mensen.

*Scusi trouwens als ik deze foto's niet mag posten. Roep maar als jullie 't niet goed vinden (a) This blog needs some people-pictures. Om het goed te maken post ik maar gewoon de foto waarop iedereen normaal staat; behalve ik *

Misschien ben ik nogal slecht in genieten. En toch zijn sommige dingen wel genieten. Het geluid van de krekel die allerhardst aan het duidelijk maken is dat hij bestxe1xe1t. (Om de hoek nog wel. Misschien). Ook genieten is het gevoel na een dag werken. Voldaan ofzo. En dan te bedenken dat ik vandaag een voorwaartse stap heb gedaan. Voor het allereerst in jxe1ren een slok genomen van iets wat wannabe-coffee is. Wiener Melange. En ik geloof dat ik dat wel ga lusten. Heel, heel rustig opbouwen maar. (Koffie lusten lijkt me 's ochtends best handig..). En weet je wat nog meer genieten is? Mensen zien die je lang niet gezien hebt. En muziek luisteren.. maar wat misschien wel nxf3g meer genieten is, is zelf zingen. Met heel veel mensen. Met instrumenten. Liedjes die je kent. Vooral die. O how I love that. Nu wil ik eigenlijk in de zomer een avondje bij de vuurkorf onder een sterrenhemel gitaren en zingen.. met veel mensen. (Maar helemaal werken zal dat niet; sommige mensen wil je er altijd bij hebben, maar ze zijn weg). Desalniettemin. Misschien toch maar eens een avondje regelen..

Wat ik verder nog zeggen wilde: Iemand een idee voor een fotoserietje? Ik heb de camera van mn moeder dus een klein beetje gekaapt af en toe en het lijkt me wel leuk om iets geks uit te proberen.. als iemand inspiratie heeft?! Iets korts. Iets.. tsja. I need inspiration. A lot.

Je zei dat je zou komen

zodra de eerste bloem ontkiemt

Alle bloemen van de wereld zijn uitgebloeid,

waarom ben jij er niet?

Koerdisch liedje, uit 'Een tuin in de zee' (Kader Abdolah).

En toen was het dan vakantie. Met een heel klein vraagtekentje, omdat ik mijn laatste tentamen nog niet terug heb. En mijn boekverslag. En mijn paper – waarbij ik een probleemstelling heb uitgewerkt in de zin van proberen een antwoord te geven op het probleem. Terwijl het de bedoeling was om duidelijk te maken waarom het een probleem was. Tsja. Dat maakt het vraagteken achter vakantie misschien wel iets groter.. maar we wachten af!

Nu luister ik Owl city. Dat nieuwe album is eigenlijk wel fijn! En nog even een paar nachtjes slapen tot half juli en dan komt mijn geliefde Burlap met een nieuwe cd. (O, rejoice!). Ik ben echt autistisch als het om hen gaat; zou er geloof ik best een poos over door kunnen zagen. In de zin van: Kijk eens, een band die al lang bestond en al lang muziek maakte in de stijl van Mumford & Sons. Enzo. En die dat nu, eindelijk, weer voort gaan zetten. Stiekem een klein beetje lijkend om Simon & Garfunkel. O how I love them! (En nee, ik geef geen linkjes vandaag; check vorige blog als je wilt!).

En wat vakantie verder betreft. Ik heb er echt een beetje een haat-liefdeverhouding mee.. het is zo fijn om heel veel bij te kunnen slapen en om een stapel boeken van jewelste bij de bieb te halen Het is ook fijn om morgen te gaan picknicken in een parkje bij een kasteel. Aan het water op het groene gras. Misschien wel tussen de madeliefjes als ze nog bloeien. (En dan moet je nagaan dat er al een hoop lekkers in de koelkast en de kelder staat.. o how I love that!). Wat dacht je van rosxe9wijn? Rosxe9witbier? (okee, je gaat natuurlijk NIET picknicken om te zuipen;/), chocoladebroodjes, brie, salades, kruidenboter enzovoorts? En dan moet ik morgen nog maar eens een poging doen om een warm brood te maken.. (That's always nice!). Wat dacht je verder van bloemetjespapierenbordjes? En plastic glazen met bloemetjes? En een bloemetjesantivliegendekje? En een ruitjespatronenkleed? Nou?

De andere kant van vakantie is minder. Ik haat het om teveel tijd te hebben om met mezelf bezig te zijn. Alsof er een voorraad monsters op zolder heeft gezeten en nu het vakantie is, storten ze zich naar beneden: op naar jou. Daarom zijn zelfs enorme onweersbuien als die van dinsdag goed: die halen je uit je isolementje en dan.. voila, het leven is weer even mooi, zelfs als het alle kanten op bliksemt en de telefoon uitvalt omdat het zo tekeergaat en je eigenlijk enorm bang voor onweer bent. En de volgende dag komen de wolken weer.. Verder werk ik in de vakantie (op de xe9xe9n of andere manier zijn we er op onze leeftijd niet meer toe in staat om twee maanden in een hangmat met een boek te bivakkeren.. lijkt het). Werken is wel fijn op zich, maar doe mij maar school. Maar dat is het het stomme. Want ik was moe van school en ik wilde juist even gxe9xe9n school hebben. Dus ik was blij dat ik geen school meer had. Maar ergens zal ik ook blij zijn als ik wxe9l weer school heb. Okee. Hoort dit soort hersenspinsels bij de eerste vakantieweken?

Het laatste waar ik aan zat te denken heeft eigenlijk niets met vakantie te maken. Ik bedacht me hoe hard ik meedoe met het scheiden van kerk en staat. Hoe ik mijn geloof wel houd altijd en ook wel voor probeer uit te komen, maar ik houd het zo voor mezelf.. en nu snap ik ook dat niemand zit te wachten op iemand die je jouw geloof even door de strot komt duwen. Ik merk zelf al hoe ik me irriteer als mensen mij vertellen hoe ik moet leven. Maar ergens.. als je zo weinig uitstraalt; uitdraagt.. soms voel ik me een beetje een vruchteloze boom. En dat hoeft dan niet te gaan omdat ik mensen niets door de strot wil duwen of eens fijn een preek op wil hangen. Mijn gedrag zou in het grote algemeen ook best wat lieflijker mogen zijn. (Denk ik). Na, ik vind het moeilijk dat zo erg van je verwacht wordt dat geloof iets is voor thuis. En ja, tussendoor mag je best bidden voor je eten & niet werken op zondag, maar alsjeblieft, hou het voor jezelf. Maar, lieve mensen, hoe moet dat als God de belangrijkste in je leven is? (Of moet worden?). *aw. Ik zit echt in de knoop en ik schaam me!* Ik weet gewoon het juiste evenwicht niet. Ik wil aardig gevonden worden. Altijd maar weer. Maar dat kxe1n gewoon niet altijd. Toch? En ik wil ook echt niet iemand iets opdringen; nevernooitniet, omdat het hele principe vrije wil in bepaalde opzichten heel erg waar is – in bepaalde opzichten misschien ook weer niet. God wil dat je uit vrije wil voor hem kiest. Niet omdat ik het zeg. Of wie dan ook.

Nee, lieve lezer, niet de psycholoog uithangen. Dat kan ik zelf wel.

Titels van drie woorden bekken het lekkerst. Maar heel, heel af en toe mag een titel van vier woorden ook. Toch?

Ik begin met lachen. En nee, het wordt niet zo'n lachwekkende blog als die over vorige week donderdag. Ik zit me gewoon iets af te vragen. Namelijk of het okee is om af en toe best wel hard te lachen om dingen die met bepaalde psychische stoornissen gepaard gaan. Dit bedoel ik niet gemeen; ook niet in de zin van uitlachen, misschien meer in de zin van vertederend lachen of lachen omdat iets zxc3xb3 het prototype van een stoornis is. Het eerste voorbeeld daarvan is het buurjongetje van mn zus; hij heeft autisme en is fanaat van treinen. Wanneer je hem buiten hoort spelen speelt hij altijd iets als treintje. En hoe hij omroepberichten nadoet daar kan een echte omroeper nog iets van leren. Ik moet hier om lachen, maar niet gemeen. Ik vind het gewoon grappig hoe het kenmerk van autisme 'het opgaan in iets, een overmatige interesse ergens in hebben' naar voren komt. Zo ook toen ik gisteren 'Jong' ging kijken; de laatste aflevering ging over fanaten en xc3xa9xc3xa9n daarvan was busspotter. En dat was ook eigenlijk meteen duidelijk: Ook hij had een aan autisme verwante stoornis. En ik ben misschien gemeen, maar ik vind het echt zo grappig hoe ze ergens in op kunnen gaan dan.. maar wat ik me dus wel afvraag is of dat kxc3xa1n. Ik bedoel, voor mensen met autisme en hun omgeving is het misschien niet heel makkelijk. En als ik dan vrolijk vertel dat ik het grappig vind.. tsja. (Overigens zeg ik dat ook rustig, tegen mensen die dat misschien liever niet horen. Het ontbreekt mij echt volkomen aan tact; in bepaalde opzichten heb ik ook autistische trekjes;/). Ook wat betreft mijn muzieksmaak en eindeloos doorzagen daarover. Anyway. Soms is de verleiding gewoon best groot om te grappen over bepaalde stoornissen. Maar het is best lastig om dan te zien wat je wel en wat je niet kunt maken. Omdat psychische stoornissen net zo rexc3xabel zijn als lichamelijke ziektes!

Vanmorgen ging op het onbarmhartige tijdstip van kwart over zes mijn wekker. Nu kan ik niet beschrijven hoe erg ik vroeg opstaan haat. (Diep, diep, diep!). Ik bedoel, nu is het licht – dat scheelt nog – maar kwart over zes is zo VROEG. Zeker als je dan wakker word gewekkerd en denkt 'Er was iets. Er was iets verschrikkelijks vandaag'. En juist. Er was een tentamen. Om negen uur. En dus stap je in je auto, parkeer je bij het station en stap je in de trein. Gezellig. Wacht. Je moest nog leren. Maar ach, er zijn kranten. Die schreeuwen haast om je aandacht en ach, xc3xa9xc3xa9n krantje kan toch wel? En dus – derhalve – pak je een krant; leest 'm. En hebt dus wat minder tijd voor je collegesheets en aantekeningen die je nog xc3xa9xc3xa9n keer door wilde nemen voor het tentamen. En dan uiteindelijk kom je aan – gelukkig spelen er 's ochtends vroeg op CS nog niet van die beroerde accordeonspelers die niet kunnen spelen! Daar moet ik ook nog eens een blog aan wijden want dat kunnen ze gewoon echt nxc3xadet -. Nou, je mag tentamen maken in een collegezaal. Dat is voor het eerst. En eigenlijk is het best relax; geen wiebeltafeltjes, gewoon een klaptafeltje. En lekker pennen maar. Het was zowaar een leuk tentamen waarin je nogal wat kennis kwijt kon. Of ik 'm gehaald heb weet ik niet. Kan het alleen maar hopen.

Om te vieren dat de vakantie bijna is begonnen (alleen nog een paper te gaan xc3xa9n we moeten gaan werken aan een onderzoeksartikel voor het bacheloronderzoe -  niet omdat het verplicht is, wel omdat het leuk is) ben ik met zuslief en mams heerlijk wezen lunchen. (En vanavond gaan we, om het verder te vieren, gezellig wokken). En dus wat winkels door. Ik ben erachter gekomen dat wekkers kunnen stuiteren. Niet alleen 's ochtends vroeg zelfs.. aw. Ik ben zo onhandig soms. Gelukkig heeft de beste wekker het overleefd. (Nu heb ik weer een wekker, met bellen dit keer). En een kussen. En een dekbedovertrek. Ach, wat boeit jou mijn inhaligheid (a). Oja. Ik moest dit even kwijt. Bij xc3xa9xc3xa9n van de woonwinkels waar we doorheen wandelden hadden ze knuffel-vliegtuigen, knuffeltanks en knuffelboten. Joh. Dat is hip bij het naar bed gaan.. bij de Kringloop (waar mams en zus niet dol op zijn maar ik snuffel graag bij boeken enzo;/) was zelfs een KnuffelPoeh- zonder-rood-shirt. Arme Poeh.

Mjin laatste kopje gaat over muziek. Nu moet je weten. Ik ben nogal Burlap-fan. En in juli, jawel, komt er eindelijk na meer dan 10 jaar een nieuwe cd van ze uit. (Ik hang de vlag uit. Niet echt, dat had ik al voor een andere gebeurtenis gereserveerd, maar desalniettemin). En omdat Burlap en leadzanger echt allerongelofelijkst cool zijn ga ik een paar linkjes geven. Ik hoor graag uw mening. (Alleen alsie positief is. Mijn tenen zijn lang. Erg lang..).

Steve monitoring Cat Stevens - Een nr. van Cat Stevens. Door Steven dus. Over akoestisch gesproken. En dat tong uitsteken aan het einde is ook wel hip. Toch?

Closer to the edge - zet 'm hard. Hij is niet zo hard, maar wel bijzonder mooi.

En dan is je bacheloronderzoek alweer achter de rug. Evenals je bacheloronderzoekpresentatie. En de bacheloronderzoekpresentatiestress. Jawel. Helaas geen leuke resultaten gevonden maar wel: Juist. Een 8 voor ons bacheloronderzoeksverslag (leuk woord). En, na alle stress: ook een 8 voor onze presentatie gisteren. (Ik heb laarzen met hakken aangetrokken daarvoor, ik bedoel, als ik me de hele dag daarvoor pijnig mxf3et het ook wel een goed cijfer zijn, niet?). Een presentatie in prezi (.com; voor de nerds onder ons) die er echt wel heel vet uitzag. En nee, ik was niet alleen; normaliter haal ik niet van die hoge cijfers – helaas. Dus daarom ben ik nogal (vast wel irritant) blij met die 8. (Een 8 klinkt ook best wel..euh.. nja. Ik ben blij).

Ik wil een maan.
Een maan voor mezelf die
voortaan altijd de maan
voor mij de maan is.

Een maan aan een touwtje
die in de lucht licht lijkt te geven
als een luchtballon met een mandje
maar wel aan een touwtje
Een maan die op eigen houtje
in de lucht licht lijkt te geven
als een luchtballon.

En als ik dan zeg: vanavond
vanavond dansen wij voortaan
alle lange nachten, alle uren
altijd op de maan.
(o romantiek, je bestaat helemaal niet).

Dan zegt de maan dat ik hem moet vinden.
altijd zegt hij dat als hij onvindbaar is. Hij
fluistert het zachtjes. Ik hoor hem toch.
Maar nu, nu is het voorgoed
voorbij. Ik wil een maan.
Een maan voor mezelf die
voortaan altijd de maan,
voor mij de maan is.

En dan, zomaar ineens op een regenachtige zondagavond begint de merel te zingen in het boompje.

Zo af en toe heb je dat. Dan voel je je ineens een dagje vijftien. Dat hoeft helemaal niet op zo'n bijzondere manier te beginnen. Je loopt gewoon van het station naar zusliefs huis. Samen met een vriendin. Samen onder xe9xe9n paraplu. Hozende stortbuien. De bladeren lachen, zo groen zijn ze. De plassen verwelkomen je voeten. En zo loop je samen, onder xe9xe9n paraplu, in een gigantische hoosbui. Tien minuten. Zo'n beetje. Langzamerhand begint het ergens onderin je gympen zachtjes te soppen en voelen je sokken niet droog meer. Rechts regen je nat. (Je vriendin links. De paraplu had iets breder mogen zijn). Tactischerwijs druppelen er druppeltjes regen van de paraplu op jassen. Dus. We wandelen langs een plaatselijke basisschool waar, om het veilig te houden, lachende smoeltjes zijn aangebracht op de stoeptegels. En geloof me, je kon ze hxf3ren grijnzen toen wij daar steeds natter en natter door de regen walsten. Ofwel: Gewoon wandelden en dubbel lagen van de lach. Hoe vijftien kun je je voelen? Nou?

Eigenlijk was gisteren sowieso fijn. Na die regenwandeltocht hebben we gegeten bij zuslief. Ik heb gisteren een Tzahal-dvd binnengekregen, van hun concert in februari in Barneveld, waar ik heengeweest ben toen. En dat is best wel genieten om terug te zien (al vrees ik nog met grote vreze dat ik mezelf tegen ga komen. Ril). Nou ja, na het eten hebben we dus even vrolijk gekeken hoe Israxeblixebrs een feestje bouwen (en dat kunnen ze!). En dxe1xe1rna, wel. We zouden naar een jongerenavond in Barneveld gaan. In een -jawel- schaapskooi. En zo zit je weldra met een voorraad mensen in een schaapskooi gepropt. (Mijn benen doen nu geen pijn meer:P). Maar sfeervol: absoluut! En dat niet alleen; de lezing die gegeven werd was ook enorm boeiend (beetje studiegerelateerd, over zelfbeeld, hoe je dat ook in het kader van geloof moet zien). Heerlijk eigenlijk, die avonden! I like! En het allerheerlijkst is dat als je daarheen mag met lieve vriendinnen en een gexefnteresseerde zus .

Dus. En na die avond bracht ik xe9xe9n van die vriendinnen naar huis. En ik ga helemaal niet opschrijven welke onzin we hebben uitgekraamd – omdat het puberaal was en dus eigenlijk helemaal niet grappig. Alleen als je alcohol gedronken hebt. Of als je half natgeregend was (wat blijkbaar hetzelfde effect heeft). Het had in ieder geval te maken met mijn jeugdliefdes. Die zachtjes gezegd nogal belachelijk waren. Niet dat mijn liefdes van nu dat niet zijn, maar daar wil ik niet over schrijven, die van nu zijn in ieder geval stukken pijnlijker. (is. niet zijn). Behalve dat ging het over de plaatselijke cafetaria. Pf. Ik ga het niet opschrijven ook allemaal. Het is in ieder geval erg fijn om even zxf3 hard te lachen dat je buikpijn hebt, gebogen over je stuur hangt en je voet bijna niet meer van het gaspedaal kunt krijgen:P. Misschien moeten ze mensen die in de regen hebben gelopen ook maar verbieden om te autorijden?

Wie doet ze mij cadeau? Het is weer eens het einde van het schooljaar.. en ik kan aan niemand uitleggen hoe ik me voel, zonder enorm klagerig te klinken. Het lijkt een beetje op de krekel in het verhaal van Toon Tellegen. Alleen ben ik niet depressief. Alleen maar moe. En heb nergens zin in. En ik kan me niet concentreren. Ben er gewoon even niet helemaal bij, lijkt het. En ik voel het zelf. En dat is nog het beroerdste, want ik wil gewoon graag gezellig zijn. En naar mensen luisteren. Niet zelf de boel bij elkaar jeremixebren. Schijnbaar ben ik tot niets anders in staat, vandaag. En waarschijnlijk duurt het nog wel even. Alsof ik de hele wereld niet waarneem zoalsie is. Alsof er ineens vanachter een hoekje een donker kleed over mn snufferd is gegooid. Toen ik dus even niet oplette. Ik heb er niet voor gekozen. Het kwam gewoon ineens. Desalniettemin een gedichtje!

–

Ik dans met de allerhoogste
allerwiebeligste naaldhakjes
het allerhoogst op de allerhoogste
luchtballon.

Ik kan niet dansen. Ik kan al niet dansen,
maar met naaldhakjes kan ik helemaal niet
dansen. Ik kan niet dansen tussen de wolken
op de luchtballon. Ik kan niet dansen.
Ik kan alleen maar doorprikken. En neerstorten.
Vooral neerstorten.

Ik dans met de allerhoogste
allerwiebeligste naaldhakjes
het allerhoogst op de allerhoogste
luchtballon. En ik wil vleugels want

ik kan niet dansen. Ik kan al niet dansen,
maar met naaldhakjes kan ik helemaal niet
dansen. Ik kan niet dansen tussen de wolken
op de luchtballon. Ik kan niet dansen.
Ik kan alleen maar doorprikken. En neerstorten.
Vooral neerstorten. En ik heb hoogtevrees.

zingen in dit geval de vogeltjes. En dat is heel veel reden om verlekkerd naar boven te kijken.

Follow the crowd and love everybody now
'Cause love is the best thing for you now
But you changed your mind
You let everybody down
But down is the best place for you
It's easier that way

You know it's so wrong
Can't embrace it
Wish sometimes for any other you
But you can't erase it
And you won't escape it

Don't waste your time
Your words only confine you
To all of the things you've buried now
Don't ask them why
Their wisdom will leave you blind
But blind is the best thing for you
It's easier I know

You know it's so wrong
Can't embrace it
Wish sometimes for any other you
But you can't erase it
And you won't escape it

How long will you face it
'Til the wait comes crashing down on you
'Cause you can't erase it
And you won't escape it

- Jars of clay.

Beste lezer,

Deze blog blijft bestaan. Wees niet bang . In het kader van 'we willen ons Sara Burgerhart trauma overwinnen' zijn Marieke en ik een brievenblog begonnen: www.brievenaanvanalles.blogspot.com We zullen zelf brieven schrijven aan.. nou ja, alles. En wie maar wil en inspiratie heeft voor een leuke brief, mag die brief mailen: het moet een mooie veelkleurige blog worden met veel, ja veel brieven! Dus wees welkom op onze nieuwe blog. En als je ideexc3xabn hebt voor brieven ergens aan; voor mijn part aan je schoenzool of de bananenschil waarover je uitgegleden bent: be welcome.

Dag,

de ik.

Welgefeliciteerd =D. En daarbij dan een plaatje van mijn creatie: de aardbeienkwarktaart (met aardbeien, frambozen, en chocolade!).

Op de xc3xa9xc3xa9n of andere manier ben ik het type christen wat God het meest dichtbij voelt op onwaarschijnlijke momenten en op plekken waar in refo-kerken hard tegen gewaarschuwd wordt (nu wordt bijna overal tegen gewaarschuwd dus..). Ik wist voor het eerst dat ik van God hield (hield je dat maar altijd en altijd vast) terwijl we Narnia – the voyage of the dawn treader keken in.. juist, de bioscoop. Als er iets verderfelijk is volgens refo-zeggen is het wel de bios. Dat zal in veel gevallen opgaan, maar God kan dus ook in de bios zijn. Tijdens de poplezing van Jijdaar (die dan misschien niet refo-onverantwoord is, maar de clips zijn dat zeker wel – al bedoel ik dus niet dat het fout is dat te laten zien) terwijl de artiesten niet wisten hoe dol ze wel niet waren op hun heer (en daarmee bedoel ik helaas niet God) en dat ook voluit toonden, wist ik weer dat ik hield van mxc3xadjn Heer. (Okee. Dit klinkt ook niet reformatorisch, maar het zij zo). Ik bedoel maar dat ik nogal aan het afwijken ben van mijn opvoeding. En afgelopen zaterdag was daar ook weer een deel van. En ik vond het heerlijk. Het was namelijk weer EOJD in Arnhem. Nu is het al enorm gaaf als je binnenkomt in Gelredome, een reusachtig podium ziet, een voorraad rook opstijgt, tribunes, mensen (vooral veel daarvan). Het is nog veel gaver wanneer zo'n dag begint. En die dag kan ergens ook weer in het rijtje. De opening begon spectaculair (als altijd). Deze keer nog mooier, voor de opening klonk van het soort filmmuziek en toen.. pats. Een violist en een breekbare danseres (nou ja, zo kwam het over). Een klokkespel. Ofzoiets. Misschien moet je het maar even zelf zien: link. Sprookjesachtiger kan niet als het orkest invalt. En toen ineens. Boem. Toen veranderde de sprookjeachtige sfeer vol ontzag in een discotheek van de bovenste plank. En toen, ondanks kriebeltjes van 'is dit goed'? wist ik weer waarom ik God dien. Normale mensen krijgen biggelende tranen bij een aanbiddingsnummer. Of bij een viool (altijd bij een viool). Ik krijg dat als het gelredome ineens begint te daveren en dansers halsoverkop het podium overvliegen. Dus. Het was toch gaaf! De rest van de opening ook, misschien nog wel veel mooier. De adelaar. 'Jouw tijd is gekomen. Jij bent Mijn geliefde zoon, Mijn geliefde dochter. Over jou schijnt de glorie van de Heer. Sta op en schitter'. De muziek. Heel mooi! De dag werd verder doorgebracht met zingen met Kees. Heerlijk.. echt! Ik denk dat ik dat zingen xc3xa9xc3xa9n van de fijnste dingen van de dag vond! (Zoals wel meer mensen). Enorm indrukwekkend ook vond ik de preek van Tiemen. Als God zoveel van je houdt.. (Heb er dus nog steeds moeite mee om dat te geloven. Ik zoek een nieuw terrein om sceptisch over te zijn in plaats van God liefde voor ons). Het mooiste vond ik dat het 'gaan staan' moment zo gebracht werd dat het niet uitzonderlijk was xc3xa1ls je ging staan. Dank God daarvoor. Zingen daarna 'Licht van de wereld'.. 

Nou, 's middags in de pauze wel even een inkakmomentje. Het was warm, ontzettend warm. We konden niet vinden wie we wilden vinden. Dus uiteindelijk zijn we maar in de schaduw gaan zitten. Onder het 'genot' (niet dus) van een reclamestuntje van de GH. Een groepje wat almaar welkomwelkom aan het zingen was. Irritanter kan echt niet. Maar gelukkig; daarna weer naar binnen gegaan. Een hele goede plek veroverd. En veel fijne mensen om me heen. (Ik was bevoorrecht; want degenen die ik kende en die op de EOJD waren, hadden ons opgezocht, waardoor we met een gezellige groep stonden daar!). Ik heb genoten van het 'sta op en schitter' moment met breaklights. Of hoe je ze noemt.. Heel indrukwekkend. En de liederen erna.. donker stadion. Massa's lichtjes. En toen het concert van the Afters en TobyMac. Ik vond de leadzanger van de Afters, in tegenstelling tot Marieke:P, juist erg leuk. Hij kon enorm leuk vertellen (en ik heb een zwak voor buitenlanders die Nederlands praten). Hun liedje Myspace, een liefdesliedje (verdraaid), was ook erg leuk! Natuurlijk zongen ze ook het bekende 'light up the sky'. Jup. Ik heb er wel van genoten. Waar ik nog meer van genoten heb is TobyMac. En nee, ik houd niet van rap. Ik houd zelfs niet van heel erg ruige muziek. En toch houd ik van TobyMac. (Laat hem maar de uitzondering zijn, samen met Switchfoot). Sinds 'gone' heb ik een zwak voor TobyMac. En toen ik 'made to love' ontdekte werd dat zwak nog groter. Misschien was TobyMac een erg grote show. Maar ik heb er wel van genoten. En especially toen hij 'made to love' nog echt ging zingen ook. (En een voorraad nummers van tonight. Met onder andere 'city on our knees'.. wauwmoment). O en ik vergeet helemaal te vertellen dat voor de pauze de jongens van the Upside van Down en Mirjam Bouwman hebben opgetreden wat ook heel erg gaaf was. Nou ja, ik weet dat ik er een chaotisch verhaal van maak (dat hoort bij mij). Maar geloof me als ik zeg dat ik genoten heb. En nu ga ik dus nog maar even verder met nagenieten door nog wat liedjes na te luisteren op de site van de jongerendag.

Oja. En als je niets te doen hebt dan MOET je deze nog even luisteren:

Jij begrijpt mij zo goed,
stop toch eens,
kijk achterom,
fluit een vrolijk lied
en stamp met je voet de maat
Jij begrijpt mij zo goed
stop toch eens,
doe niet zo dom.

Ik heb iemand nodig.
Zeg ik dat? Nee.
Ik heb niet iemand nodig
Ik heb niemand nodig
Ook als het niet waar is
blijf ik zeggen dat ik iemand ben
die niemand nodig heeft
Niemand is een eiland
maar ook als ik iemand nodig heb
heb ik niemand nodig.

Jij begrijpt mij zo goed,
Stop dan toch,
kijk achterom,
fluit een vrolijk lied
en stamp met je voet de maat
Jij begrijpt mij zo goed
stop toch eens,

De zon kan niet aan
De maan kan niet uit
Doe het desalniettemin toch
bespot mij voortaan,
kijk achterom, fluit!

Je vergeeft me als ik huil
Je vergeeft me als ik lach
Je vergeeft me als ik je pijn doe
Je vergeeft me
vergeeft me
altijd.

Als ik je kwel, als ik
als ik je erbarmelijk mis
als ik als ik gewoon
ben. Als wat dan ook
als ik je fluisterend in je oor
laat stikken
je vergeeft me
vergeeft me
altijd.

O ja?

Maar ooit, ooit vergaf je me toch niet
Want ooit toen ik besloot
dat zoveel vergeving zoveel
liefde waard is,
vergaf je huilen
vergaf je lachen
vergaf je pijn
vergaf je bijna altijd
maar liefde, al is het bijna,
liefde vergaf je nooit.

Voor wie het nog niet wist: Ik heb facebook. En ik wil vandaag een nederig stukje schrijven over mijn facebookimago. Ik zat me namelijk te bedenken dat ik op facebook (en vooruit, op hyves ook en op dit blog hier) misschien best wel als een interessante persoon overkom. (Juist. Mijn verborgen narcistische trekjes hebben er lang over gedaan, maar nu, nu ik 21 ben en volwassen komen ze toch heus naar buiten. Daar kwam ik al eerder achter, want ik vind ook dat er ooit een biografie van mij uit moet komen. Dat is ook narcistisch, voor als je het nog niet wist. Echt? Ja!). Maar goed, over dat interessant overkomen dus. Ik schrijf wel aardig soms. Ik dicht wel aardig. Ik ben wel trots op mijn muzieksmaak (als je het bagger vindt heb ik liever dat je dat voor je houdt. Aangaande muzieksmaak ben ik erg snel op mijn teentjes getrapt!:P). Ik bedoel, hoe ziet degene die mij zou bevrienden op facebook mij? Hij ziet allereerst dezelfde profielfoto als die je hier rechts bovenaan ziet. Die van mezelf in de brandnetels (al zie je die brandnetels niet). Dan ziet hij mij psychologie studeren. En drietalig zijn. In 1989 geboren zijn. Mijn christelijk zijn. Mijn (dus) geweldige en gevarieerde muzieksmaak *kuch. Els?*. Mijn favoriete boeken. Okee, dat had facebook beter kunnen doen, want sommige hele goeie auteurs hebben nog steeds geen pagina. Foei. Maar desalniettemin (ik heb een liefdesverhouding met dat woord) ziet het er wel interessant uit met Narnia, Duizend schitterende zonnen en extreem luid en ongelofelijk dichtbij. En meer natuurlijk. Dan heb je nog films. Okee. Ik ben niet zo onderlegd met films. Daar ben ik dan misschien niet zo trots op. Ik houd vooral van sentimentele oude films. Het sound of musictype. Ik moet ook altijd huilen bij lebberscenes. (Zie je. Mijn puberteit is echt opnieuw begonnen. In het deftig Nederlands kussen ze alleen). En van sommige Narnia-films.Qua films met nivea heb ik ooit 'a beautiful mind' gezien. En die vond ik ook mooi. Maar hij komt niet in mijn favorieten. Stel je voor dat je vriendje met jou die film wil kijken (als je die ooit krijgt dan). Ik heb toen ik die film gezien had echt in de trein zitten stressen of die man tegenover me wel echt was. (Die film gaat over schizofrenie, voor degenen die hem nooit gezien hebben). Qua televisie heb ik al helemaal geen niveau. Ik vond Boer zoekt vrouw leuk. En Jong. Hoewel dat laatste ook weer niet niveauloos is. Het eerste wel. Ik moet nog steeds denken aan hoge sokken en boxershorts *ril*.

Verder houd ik van koken (heus), katten (heel, heel veel), tuinieren (soms), knuffelen (waarom doen we dat in vredesnaam niet heel veel vaker?) xe9n ik houd van Donald Duck. Vergeef me.

Anyway. Dat was maar een beetje mijn facebookprofiel. En dat ik 'm zo uitgebreid beschreven heb was dus niet nodig. (Maar wel leuk. Ik vind aandacht voor mijn persoontje leuk. De narcist in mij. O, o, o!). Maar wat ik ermee zeggen wil is dat ik wel echt van al die dingen houd. En toch.. ik kan wel een enorm goed beeld hebben van mezelf op sociale media en weblog. Maar de echte ik, de ik in het dagelijks leven, is zxf3 anders. Al houdt die ik dus wel echt van al die dingen. En ben ik ook wel al die dingen. Maar toch.. de geremdheid die ik normaal altijd ervaar, verlegenheid etc., die zie je niet terug. Dat is het enge dus aan het facebookimago. Het is niet de echte ik. Maar wie dat dan wel is? (Is het wiebenik-vraagstuk niet een groot kenmerk van de puberteit? Juist!)

Well, love is fire and the coals are barely burning. – Jars of Clay, collide.

Niet doen

niet niet doen

lach, speel, zinderende hitte

brandende zon

maar niet doen

niet niet doen

slaap maar

zing slaapliedjes, zing jezelf in slaap

slaap maar met limonade

in je mondhoeken, opgedroogd

slaap maar

stil. Lach, speel, zinderende hitte

brandende zon

maar niet doen

niet niet doen.

Iedere keer als ik op het station loop denk ik aan intrusive thoughts. Van die heerlijke opdringerige vervelende gedachten. Die heb ik nogal regelmatig op het station. (O, wat?) Nou. Als mensen pal voor me langs lopen is de opdringerige gedachte in mijn hoofd altijd en altijd hetzelfde: Pootje haken. Pootje haken. Natuurlijk doe ik dat niet. Maar die gedachte.. (en de verleiding. waarom?).

Iedere keer als ik op het station loop of als ik waar dan ook een trein langs hoor en zie razen en denderen denk ik aan het laatste stuk van Narnia. Vraag me niet waarom. Waarin gezegd wordt dat het 'echt een treinongeluk was'. Dat de grote vakantie begonnen is. Zo triggeren treinen nogal soms.

En wat betreft treinen: Vorige week vrijdag ging ik met de trein naar Ermelo (toen moest ik dan weer denken aan dat Elly&Rikkertliedje over 'ik zag je in de trein naar Ermelo') samen met Esther waar Nelleke ons gefotografeerd heeft. Niet zomaar gefotografeerd: In stijl gefotografeerd. Eerst make-up en alternatieve kleding. En toen op de foto. Nu moet ik zeggen dat ik heel veel bewondering heb voor de fotografie van Nelleke (dat mag ik best eens bloggen) en daarom ook wel heel enthousiast was over de fotoshoot. Niet dat ik normaal zo'n enorme make-upfan ben als ik misschien wel lijk op die foto's (heel bescheiden altijd) maar het masker wat het je geeft is heel fijn met foto's maken.. alsof jij het niet bent, wat enorm helpt om een beetje te poseren. (Al ben en blijf ik onwennig, ha). Anyway, de foto's geven me nogal het aanzien van een eng iemand. Dat valt alles mee. Mijn vampiertanden zie je niet!

Waarom denk ik iedere keer als ik die foto's zie 'and deliver us from evil'?

Hele mooie liedjes moet je gewoon af en toe posten. Dit is er xc3xa9xc3xa9n van.

-

(Oh, oh, oh, oh, oh)
Life is a gift like fresh cut roses
Cut from the branch and brought inside
It's a slow contradiction, it's beauty in a vase
When our cords are cut that's when we start to die

(Oh)
Lately death and life get so confusing
I can't tell the difference here tonight
Lately every breath feels like I'm kissing death
And when time is dead I cease to be alive

If you hide yourself deep inside
Deep inside
In time you've got nothing left to hide
There's nothing left inside
Tonight, honey
I'm gonna break your heart
Mine was broken from the start
Broken from the start

(Oh)
Choice is the only thing we're given
For one to live another dies
One road says, "Hello"
The other says, "Goodbye"
And the rose that you don't choose begin to die
(Oh, oh)

If you hide yourself deep inside
Deep inside
In time you've got nothing left to hide
It dries up inside
Tonight, honey
I'm gonna break your heart
Mine was broken from the start
Broken from the start
Broken from the start
Broken from the start

They won't pay a cent to hear you laughing
They might pay a little to hear you cry
If you do it long enough
They might even pay attention
But they still won't pay respect until you die, die

If you hide yourself deep inside
Deep inside
In time you've got nothing left to hide
It's all dead inside
Tonight, honey
I'm gonna break your heart
Mine was broken from the start
Broken from the start.

Het spijt me
dreunt de bas
Het spijt me
galmt de gitaar
Het spijt me
dondert de drum.

Maar ik zing niet mee,
zeg iedere keer nee,
het spijt me niet. nu niet,
wat spijt me dat.
maar ooit zal het me spijten,
dat beloof ik. misschien moest
ik maar vast beginnen met leren
te zeggen dat het me spijt. Je
weet wel dat
ik het niet meen.
wat spijt me dat.

Het spijt me
speelt het orkest in symfonie
Het spijt me
speelt het orkest in harmonie
Het spijt me
maar mij niet
dat beloof ik.

-

Spijten is maar een raar woord als je het tig keer achter elkaar opschrijft..

Zo. Ik wil dat de hele wereld weet dat ik zielig ben.

Vandaag was labdag nummer twee. Gelukkig hoefde ik pas om 13.00 uur op de uni te zijn, maar geheel volgens mijn schema ben ik altijd te vroeg. En zo kwam ik in de hectiek van het lab. Waar mensen waren. Veel mensen. En mensen die getest moesten worden. En scoreformulieren. En VAS-schalen (een lijntje waarop mensen hun zekerheid van hun antwoord aan moeten geven). Ik had de mensen al genoemd, maar had ik ook de gestresste mensen al genoemd? Afijn. Ik was nog vergeten te vertellen dat ik ongelofelijk verkouden ben. Niets mis met verkoudenheid, maar mijn xylometazolineverslaving zit me helemaal dwars als ik verkouden ben. Dus neusspray is levensbehoefte nummer 1. Bijna nog meer dan eten. Maar wat wil het geval: neusspray was op. Een beetje teveel excessief gebruik door de verkoudheid. Maar er waren participanten. En helaas niet heel veel VAS-schalen. En we moesten ook testen voor een ander groepje. En ook daarvoor waren niet genoeg papieren. En printers doen het altijd niet als ze het wel moeten doen. Bij mij doen ze het trouwens nooit omdat ik ze niet snap, op de uni. Opgegeten pinpas klinkt niet zo fijn, toch? (Angst #1). In al die stressgekte met binnenkomende participanten, rondslingerende papieren ging mijn hoofd steeds voller zitten, zeerder doen en begon mijn neus te lopen. Maar hij zat zo dicht dat (dit klinkt dan weer niet te fris) ophalen helemaal niet meer kon. Dus na de participant van 15.15 besloot ik om bij de Uithofspar een poging te doen tot xylo-voorraad inslaan. Maar helaas. Alleen anti-allergiespul van Vogel. En Zoutoplossing-otrivin. Alsof ik dat niet al honderd keer geprobeerd heb. Dus toen was het genoeg en ben ik naar huis gegaan; beroerd en wel.

(Dat was al genoeg ik ben ziehielig he? Het kan erger!)

Ik kom aan op Utrecht CS en duik de Etos in en kom er met xylo weer uit. Levensreddend middeltje. (Soort van). Toen de trein richting Amersfoort genomen. Natuurlijk stampvol. Het was zo'n beetje bijna Spits. Dus daar stond ik. Met zes mensen. Ging goed. Gezellig enzo. (Nou ja. niet dat je wat tegen elkaar zegt, maar het heeft wel wat. Niet dus). Sta je daar. Zoef je langs Overvecht, Bilthoven, den Dolder. En dan ineens word je wel wat licht in je hoofd. Je had tussen de middag ook niet meer dan xc3xa9xc3xa9n luttel broodje gegeten omdat er geen tijd was voor meer – en toen er wel tijd was zat je neus zo dicht dat je brood met water uit je neus zou eten en er niets van zou proeven. Tot overmaat van ramp zou je dan nog met open mond moeten eten (wat ik verafschuw bij kleine kindjes) omdat je geen lucht hebt. Ik leefde dus op mijn ontbijt, een roze koek en xc3xa9xc3xa9n broodje. Dus ik stond in die (overigens warme) trein en besloot maar even te gaan zitten. (Niet zo leuk, zie die mensen kijken en vragen: 'Gaat het?'? 'Ja' zeg ik dan terwijl ik 'Nee' bedoel). Ik bedoel, als ik blijf staan val ik zeker flauw en schrikken ze zich rot. Als ik ga zitten zullen ze misschien ook schrikken maar vast minder hard dan wanneer ik ineens door dat halletje begin te zeilen en met een wit gezicht op de grond klap (ik had al hoofdpijn, nog meer was niet zo welkom). Dus ik ging zitten. En bij Amersfoort staan. Toen zag ik pas echt sterretjes. Die trein uitgestrompeld (ik weet niet meer hoe) en toen maar even gaan zitten. Lang leve de bankjes dichtbij de trein. Toen kwam er een oom conducteur naar me toe die me ook al vroeg of het wel ging (wat hebben die mensen toch?). Heel aardig. En ook heel fijn. *ode aan de conducteur*. Als ik het gevoel heb dat ik aan het flauwvallen ben wil ik niets liever dan tegen iemand aanpraten. (Geen contact met de realiteit verliezen, liever). Anyway, toen ik maar even gezeten had ging het weer prima. Snoepjes gegeten. En brood. En thuis weer gegeten. En nu kan ik eigenlijk alleen nog maar aan slapen denken. Maar eerst stomen. En hete thee drinken. Enzo.

Wat de rotdag een volmaakte rotdag maakt is het uitzicht op morgen. College om 9 uur 's ochtends. Wat verplicht lijkt te zijn. Flauwerikjes. Dan werkgroep van 11-13. En dan getest worden van 13-14 (wat wel leuk is, op Unnik 21 dus heerlijk in de zoevende lift *ril*). Tot slot nog van 14-17 in het lab zitten. Mag ik nou ook nog een keertje een dagje ziek zijn? En lekker op de bank met boeken? *smeek*?

Ik moet nog zoveel leren.

Eindelijk, eindelijk las ik weer eens een boek wat me tegen het einde de adem benam. Ik moest het boek snel voor mijn gezicht houden om te camoufleren dat ik hard en stiekem zat te snikken. Nu kan ik natuurlijk wel vertellen wat voor boek het is, maar misschien moet ik dat maar niet doen. Ergens had ik even alleen thuis moeten zijn, daarnet. Me even terugtrekken in een hoekje en huilen als een kind. Soms is dat wel even fijn. Genieten van je emoties.

Meestal ben ik er bang voor. Ik wil zoveel dingen niet voelen. En als ik bepaalde dingen wel voel ren ik weg. Heel hard. Ik ben goed in vermijden, het allerbest.

Anderen zijn goed in opkroppen. Of in onderdrukken. Of in verdringen. Wat is het verschil tussen onderdrukken en verdringen? Of is onderdrukken het verhaal waarin je ergens niet aan mxc3xa1g denken en er juist aan denkt? Verdringen lijkt niet zo negatief. Ontkennen kan ook. Ik voel niets! Helemaal niets. Nergens.

Humor schijnt wel goed te zijn. En ik heb onlangs heel hard gelachen om een foto van een nogal pijnlijke situatie. Misschien is dat wel het beste. Lachen. Huilen. Humor. Niet vermijden. Niet ontkennen.

Vanmiddag was het weer de ultieme weekenddag! Gisteren msnde ik wat met Esther die zo ineens, vanuit het niets – zoals de egel ineens jarig was – zin had in shoppen. Eerst heb ik even kennis gemaakt met de kat daar, nog nooit zo hard begroet en verwelkomd – maar katten zijn nu eenmaal geniale beesten! Zo gingen we dus shoppen. Een poos slenteren, half opgegeten broodjes bij V&D op de loopband gezet (omdat we het niet op konden, daar heb ik meestal last van), dingen kopen, schaapjeskaarten kijken die lichtelijk gemeen zijn en tot slot heerlijk in ons kippendorp op een terrasje gezeten. Nu ben ik thuis, heb gegeten en heb zomaar zin om mijn aankopen even met jullie te delen. De nieuwe schoenen voor netjes (ik kan niet op hakken lopen), het hoedje. Oja en ik show jullie ook even mijn kastdeur, met bijbelteksten, foto's en parijsposters. Vandaag is het wel gelukt met de knalblauwe nagellak trouwens, dus die show ik ook maar *oja en ik heb alles vlugvlug gefotografeerd dus kijk niet naar bewogenheid, mislukte flitsen, korreligheid & pixeligheid – stom dat die nagellak zo huge in beeld komt:P!

Ik mag dan veel foto's en diepovernagedachte blogs geplaatst hebben (alhoewel, ik denk nooit diep na. Ik word gewoon overvallen door gedachten. Zo ineens staan ze voor me: 'handen omhoog'). Nu is het een keer tijd voor gewoon wat dingen die ik gedaan heb enzo.

Al moet je er niet teveel van verwachten. Meivakantie kennen ze niet op de uni, maar de enige keer dat ik deze week op de uni was, was om vragenlijsten uit te delen in een college. (En om dom te vergeten dubbelzijdig te printen waardoor mijn chip ineens nogal leegjes was – en ik vond het al zo raar dat printen ineens zo duur was). De rest van de week heb ik vooral doorgebracht met werken. Nutteloos tetris spelen, muziek luisteren (check) en diep nadenken. (Maar daar hoef ik dus geen moeite voor te doen. En of diep nadenken ook diepzinnig nadenken is.. ik denk van niet altijd). Oja en koken. Ik mag dan een wandelende ramp zijn in het huishouden, ik kan wxc3xa9l koken. En wat ik deze week ook heb gedaan: foto's op mijn kastdeur geplakt. Ik bedoel, je vrienden horen vertegenwoordigd te zijn op je kamer, toch? En mijn kamer mag toch wel een bxc3xa9xc3xa9tje een studentenkamer zijn? *ik was gexc3xafnspireerd nadat ik een gezellige foto en platenrijke kamer zag, vorige week vrijdag*.

En vandaag – juist, dat wordt het kopen, kopen, kopen gedeelte – heb ik even heerlijk geshopt. Ik wilde echt felle nagellak. Sta ik te wijzen naar de felblauwe nagellak, mijn moeder roept zoiets als: nee joh, dat is lelijk. Hoor ik twee snotmeisjes achter me gniffelen over de lelijkheid van die nagellak. Nu ben ik gek, want ik heb 'm niet gekocht. Over je laten bexc3xafnvloeden gesproken..

Omdat we binnenkort met een stelletje gaan picknicken heb ik alvast wat picknickzooi ingeslagen. Daar word je echt gelukkig van – picknickzooi is bloemrijk en roze. Oja, met een roodgeruit kleed. En dan nog allemaal andere zooi (ach, het woord zooi typt zo lekker weg) ingeslagen. Als theezakjeshoudertjes, soepkommen, placemats & onderzetters. Allemaal bloemrijk. Waarom worden we zo gelukkig van dingen kopen? – toch een beetje van een materialist in mij? -

Nou ja. En psychologen. Ik zat er wat over na te denken dat ik, hoewel ik psychologie studeer en zelf ooit een psycholoog hoop te worden, nog steeds het gevoel heb dat psychologen dwars door me heen kunnen kijken. Ik vind ze een beetje eng (a) – zelfs docenten die psycholoog zijn en dat zijn ze, verdraaid, zo'n beetje allemaal. En ook het idee dat – als je zelf bij een psycholoog bent geweest en nu niet meer bent – er iemand op deze aardbol rondwandelt die al jouw sores en gedachtenrotzooi en mallotigheid heeft aangehoord, begrijpend heeft geknikt en jou heeft geholpen door je te vertellen hoe je anders moest doen en denken. En die het misschien alweer allemaal vergeten is en die het misschien ook nog wel allemaal weet. Of ten dele. Maar het idee. Het bizarre idee.. stel dat je zo iemand op straat tegenkomt..hoe zou dat voelen? Zou je klein worden? Of juist groeien en glimlachen?

En dan te bedenken dat een mevrouw die mij perongeluk voor psycholoog aanzag bij de psycholoog eigenlijk de reden is van mijn psychologie-studie en mijn psycholoog-willen-worden.

Een uitspraak die weleens wordt gedaan is dat als God een deur sluit, Hij een raam opent. Alsof als er een mogelijkheid, een levenspad wordt dichtgedaan een ander doel in zicht komt. Wat een malloot die deze uitspraak verzonnen heeft. Een deur is bedoeld om doorheen te wandelen. Een deur is bedoeld om open te gaan en biedt de ruimte. De enigen die ervaring hebben met door ramen kruipen zijn inbrekers (of mensen die zichzelf perongeluk hebben buitengesloten, dat kan ook). Op de xc3xa9xc3xa9n of andere manier vind ik de vergelijking niet kloppen. Zie door dat raam nog maar te bereiken wat je wilt. Het kan wel een klein tralie-raampje zijn. De frisse buitenlucht komt erdoor naar binnen, maar verder?

Soms voel ik me verbitterd. Soms heb ik zin om van me af te slaan. Om venijnige woorden rond te strooien. O foei, zoiets moet je nooit op internet zetten. Want iedereen kan het lezen. Ik twijfel gewoon aan alles. Het waarom van alles. Maar nooit een briefje met antwoorden. Niemand is mij verantwoording schuldig waarom de dingen gaan zoals ze gaan. Ik roep een aantal keer op een dag hoe blij ik ben met alle geweldige vriendinnen. Ik had er al een heel stel die me ontzettend dierbaar zijn en altijd blijven. Nu, de laatste paar maanden, krijg ik er meer. Dat is gewoon een cadeau . Ik verbaas me er alleen over waarom ik niet gewoon tevreden kan zijn met dat wat ik heb. Wat is het uiteindelijke doel van alles? Het doel van mij? Waarom is hetgene wat ik heb nooit genoeg en wil ik altijd hetgene wat ik niet heb en wat het allermeest onwaarschijnlijk is dat ik het ooit wel krijg? Is dat iets menselijks? Verlangen naar dat wat niet te krijgen is? Verlangen naar dat wat bijna niet te krijgen is?

En wat ik me ook afvraag. We geloven met ons allen dat God ons geeft waar we om vragen. Als het goed voor ons is. Ik vind het zo onlogisch dat Hij de meeste dingen niet geeft – al weet je dat nooit meteen- en, wanneer we vragen om redding door Hem, we dat ineens wel altijd krijgen wanneer we erom vragen. Alsof dat de enige uitzondering is. Ik weet echt zo weinig.

De deur zit dicht. En het raam klemt.

:') – weer in de categorie sentimenteel. En: erg mooi!

Ik sta aan deze kant
het leven staat daar
en glimlacht lieflijk naar mij
kijk eens, kijk eens
zo mooi, zo helemaal
speciaal alleen voor jou
heeft het iets achter zijn rug.

Ik lach terug, het leven lacht
me toe.
Ik doe een stap, een stap naar voren
zie dat leven glimlachen,
meer stappen, struikelen, bijna
ben ik er.

Ik sta aan deze kant
het leven staat daar
en glimlacht lieflijk naar mij
kijk eens, kijk eens
zo mooi, zo helemaal
speciaal alleen voor jou

Ik lach terug, het leven lacht
me toe.
Ik doe een stap, een stap naar voren
want speciaal helemaal alleen voor mij
van zulke dingen word ik zo ongelofelijk blij

Ik lach nog steeds, het leven lacht
me toe.
Ik doe een stap, een stap naar voren
ben er bijna, steek mijn hand uit
want speciaal helemaal alleen voor mij
fluisterend zegt het leven tegen mij
dat ik mag kijken, kijken, kijken
maar o wee, zeg nee
ik werd voor niets zo ongelofelijk blij,
aanraken, vasthouden, hebben
is er nooit bij.

Eigenwijs als ik ben zit ik thuis te genieten van Koninginnedag. Dat wil zeggen dat ik nieteens merk dat het Koninginnedag is. En eigenlijk is dat ook niet erg na de afgelopen week. Ik heb een paar slaapverwekkende dagen in het lab mensen moeten testen voor ons bacheloronderzoek (en dat gaat volgende week waarschijnlijk vrolijk verder). Al dat xc3xa1xc3xa1rdig doen op een dag. Laat mij soms maar even lekker een dagje tegen mezelf chagrijnen. Dus vandaar. Ik zit heerlijk thuis. Maar: Ik doe wel aan Koninginnedag. Heb namelijk de koninklijkste nagels ooit. (naja). Beter toch dan het ook beschikbare opblaasbare oranje Beatrix-kapsel? – oja, mijn nagellakcapaciteiten laten nogal wat te wensen over!

Het is donker, diepduister
in de duisternis van de ziel.
samen vinden we de weg
dwars door spinnenwebben
in de duisternis van de ziel.
Maar ik ben bang, zo bang
dat ineens het licht aangaat
wat zul je dan zien?

Het licht brandt, want het leven
begint bijna, dan zal het licht dimmen
en het grote toneelspel beginnen.
samen vinden we de weg, o helder,
helder licht. Bijna.
ontstaat de duisternis van de ziel
Maar ik ben bang, zo bang
dat ineens het licht uitgaat
wat zul je dan zien?

Het is donker, diepduister
in de duisternis van de ziel.
samen vinden we de weg
dwars door spinnenwebben
in de duisternis van de ziel
maar ik ben bang, zo bang
dat ineens het licht aangaat
wat zul je dan zien?

Met madeliefjes, een blauwe lucht, een zonnetje. Water. Eendjes. Twee mandarijnenmannetjes. Een vrouwtje. Ocharme.

En met open ramen naar huis rijden omdat je airco het niet doet als dat van hem verlangd wordt met heel hard Kiss me van Sixpence none the Richer aan. (Dat liedje hoor je altijd en overal, maar ik heb hem dus op cd).

Ik wil dansen met gympen aan,
Ik wil dansen, rennen, ronddraaien
allemaal met gympen aan
en als je dan kijkt, fronst
en wegkijkt
dan dans ik met gympen aan.

Jij schrijdt elegant
bij je liefje aan de hand
en heel, heel af en toe val je
bijna maar net niet
ziet mij dansen, rennen, ronddraaien
allemaal met gympen aan
jij schrijdt elegant
bij je liefje aan de hand.

Word jij maar gelukkig want
ik wil dansen met gympen aan,
ik wil dansen, rennen, ronddraaien
allemaal met gympen aan
en als je dan kijkt, fronst
of als je lief lacht
zelfs als je wegkijkt
dan dans ik nog steeds met gympen aan.

Hij was een dief, al vanaf
zijn begin
En hij wist wel waarom
want van alles wat hij stal hield hij
vanaf het allereerste
het allereerste moment.
Hij hield het vast,
hield ervan in zijn grote grove algemeenheid
bekeek het, koesterde het en brak
brak het in stukken.

Waar is de bezem?
Wanneer ben ik vrij?

Hij hield van de lamp van de buren,
het water uit de zee,
de krekel in het gras,
het geld van de bank,
het leven van zijn vrouw in zijn
grote grove algemeenheid.
Hij hield het vast, hield ervan,
bekeek het,
koesterde het en brak
brak het in stukken.

Maar helpt een bezem als je verpletterd werd,
kan de kooi nog open?

En als je hem dan vroeg waarom
waarom?
Dan wist hij wel waarom
want van alles wat hij stal
wat hij vasthield
waarvan hij hield in grote grove algemeenheid
wat hij bekeek en koesterde
wat hij brak, in stukken brak,
van dat alles hield hij.

Ik? nee.
Jij? nee.
Wij? O
nee. Volstrekt niet.
Onmogelijk. Ongeloofwaardig.

Je hebt het nooit geweten
en stilletjes kijk je toe
alsof je het ooit wilde weten
en nu, nu al ben je zo moe

Ik ben nog niet eens op de helft.

Kom ik wel ooit op de helft? Driekwart?

Ik? nee.
Jij? nee.
Wij? O
nee. Volstrekt niet.
Onmogelijk. Ongeloofwaardig.
Maar waarom?

Ik schreef je dat je geen illusies…
ik heb het je meteen gezegd, de eerste keer,
ik had het bij me op een briefje
en ik schreef het op de rand van een krant
en op een kalender aan je muur,
en ik zei het in je oor, in de deuropening,
en op straat, aan een kade,
ik riep het naar je over het water
in het licht van een zwiepende straatlantaarn,
en jij riep terug;
"Ik ook van jou".

Toon Tellegen,
Uit: De andere ridders
Querido Amsterdam 1984

van: link.

Waar bent U?

Ik ren als een razende door de paardenbloemen,
ploeg ze om, zwoeg om ze bij te houden
maar ze eindigen nooit.
Ik ren als een razende langs stromende beekjes,
spat erdoor, zwoeg om ze bij te houden
maar ze eindigen nooit.

waar is Hij?

Het papier is wit,
het grijnst, het glimlacht
terwijl het mij diep in zijn witte hart
het allermeest veracht.

Ik heb besloten om een dramakoningin te zijn
dansend in een wijd gewaad
dansend alsof ieder moment
dansend alsof de wereld vergaat
dansend alsof ze het allermeest
het allerminst bestaat.

Ik heb besloten om een dramakoningin te zijn
dansend ver bij jou vandaan
dansend alsof ieder moment
dansend ik laat je in die waan
dansend alsof ze het allermeest
het allerminst bestaat

Jij houdt niet van drama
niet van dramakoninginnen
niet van dansende dramakoninginnen.
dramakoninginnen wankelen, jij lacht
dramakoninginnen vallen hard, jij lacht
terwijl je haar diep in je hart
het allermeest veracht.

Volgens mij ben ik de grootste neuroot die op twee benen rondloopt. Of er neuroten zijn op meer of minder benen weet ik niet.
Misschien is de reiger die op xc3xa9xc3xa9n poot kikkers staat te vissen ook wel neurotisch. Of de olifant die hooi naar binnen aan het werken is. Maar van alle mensen – jawel, die tweepotige wezentjes met twee armen, twee benen, een hoofd en een lijf die in staat zijn tot denken (denken ze) ben ik vast de meest neurotische. De meest emotioneel instabiele. Het meest vallend in uitersten. (Dat klinkt bipolair zeg). Ik geloof trouwens niet dat ik de meest grote neuroot ben. Ik verander alleen gewoon vaak van wat ik voel. En wat ik voel zou ik moeten kunnen bexc3xafnvloeden maar op de xc3xa9xc3xa9n of andere manier lijkt wat ik voel gewoon te komen. Aan te komen waaien. Zo kan ik helemaal niet beslissen of ik blij ben met iets of niet – ik kan het hooguit faken. Ik kan mijn best doen om eens flink verliefd te worden. Ik bedoel, menig mens wijst voor mij naar dxc3xa1xc3xa1r, want dxc3xa1xc3xa1r, dxc3xa1t is een leuke jongen. Kom op! Maar.. vele pogingen ten spijt luistert mijn gevoel niet naar anderen. Ook niet naar wat ik zelf wil trouwens.
Ennieweej, ik wilde eigenlijk hier een wat serieuzer blogsel van maken. Dat ook iets voelen bij wat je gelooft niet zozeer van jezelf afhangt. Of misschien wel gewoon helemaal niet. Maar je stemming heeft er wel weer mee te maken. Ik begrijp het alleen zo totaal niet. Het ene moment geloof je alles en zou je het liefst voor iedereen het deurtje van zijn of haar hart ontgrendelen (wat dan weer niet kan, helaas) en begrijp je werkelijk niet waarom ze zelf niet die deur wagenwijd opengooien. Het andere moment weet je niet eens meer of je eigen deurtje nou open of dicht is. En of er wel iemand in woont. Nu weet ik ook dat geloven en gevoel minder met elkaar te maken hebben dan we denken – en soms willen. Maar frustrerend is het wel. Of is dat wat je een afhankelijk mens maakt?

En ik altijd maar denken dat met eten spelen niet zo netjes is..

Ik lustte nooit pizza. Totdat ik onlangs bij iemand ging eten. We mochten zelf pizza maken. Nu is dat altijd de beste remedie voor dingen die ik niet lust: ze mij leren zelf klaar te maken. Vroeger lustte ik niets. (Nou ja, op wat niet zo gezonde dingen na dan). Toen leerde ik groentesoep koken. Dat was het eerste. En daarna meer en meer. En nu maakte ik dus pizza. (Met wat snijwerk van mams, want ik haat snijden. Vooral uien). Check:

(Oja voor degenen die nu denken 'Hee, pizza, wordt tijd dat ik dat ook eens maak'. Men neme een pak pizzamix en volge de aanwijzingen op dat pak. Dus eerst de bodem maken, daarna beleggen en daarna de oven in. Bij mij was dat 25 minuten op 220 graden. Je mag zelf kiezen wat je erop mikt. Hier was dat *denkdenk* een bodem van ene pesto met geroosterde paprika's, een bescheiden tomaatje, een halve rode paprika – maar dat was wel een grote -, een half doosje champignons, gerookte ham, mozzarella, basilicum en een ui. En dan hoop ik maar dat ik niet de helft vergeten ben. Na het bakken er een voorraadje rucola opgelegd en voila, klaar is ons meesterwerk!

*gewijzigd op 14 april, omdat de formulering niet heel helder was:P. Toch maar geen kookboeken schrijven dus!

Ik zocht naar jou hier, in het
pas geploegde land
Ik zocht naar jou.

Ik zocht naar jou hier, maar ik
ik ben halverwege gestrand
Ik zocht naar jou.

Je bent verdwenen
zoals je ooit zomaar zonder
aanleiding stilletjes stiekem
bent verschenen zo
ben jij verdwenen.

Ik zocht naar jou, hier
met blote voeten in distels
Ik zocht naar jou
met blote handen in de wolken
ik zocht naar jou
met een hoofd vol zand
Ik zocht naar jou maar

je bent verdwenen
zoals je ooit zomaar zonder
aanleiding stilletjes stiekem
bent verschenen zo
ben jij zomaar zonder
aanleiding stilletjes stiekem
weer verdwenen.

En als jij mij zoekt, hier
met blote voeten in distels
als je mij zoekt
met blote handen in wolken
als mij zoekt
met een hoofd vol zand
zoek mij dan maar

Dan ben ik verdwenen.

Het slaapt soms aan mijn voeteneinde. Vindt het nodig om om half vijf in de ochtend te gaan spoken waardoor ik wakker word. Maar is en blijft de allerliefste.

Note: dit wordt geen filosofische blog! . Vandaag niet!

Ik wil even zeggen hoe heerlijk het leven vandaag per ongeluk is. Normaal ben ik het pessimistische type wat kleine beetjes leven soms heel fijn vindt en het merendeel van de dagen zit te sikkeneuren. Het type dat een haat-liefde relatie heeft met het leven.  Vandaag is het op de xc3xa9xc3xa9n of andere manier anders. Ik heb gezaaid.

Letterlijk. Zoals ieder jaar koop ik in de lente massa's kruiden. Dit jaar heb ik basilicum en salie gekocht. En dragon, tuinkers en oregano gezaaid. Ik had nog rozemarijn en munt. Ook heb ik uien en paprika gezaaid. Op de xc3xa9xc3xa9n of andere manier is het een heerlijk idee, die zaadjes die weer hele nieuwe plantjes worden die lekker ruiken en voor lekker eten gaan zorgen. Ja, dat is fijn! Ik ontdekte al knopjes in de rozemarijn.

Ik hou van jullie. Ha!

En nu zal ik nog even uitleggen waarom mijn blog is uitgedijd. Dat gebeurt normaal ook met de jaren, de reden dat ik mijn blog een stukje breder heb gemaakt komt omdat je anders de youtubefilmpjes maar half ziet. Of driekwart. Het is in ieder geval irritant als je niet het hele beeld ziet, ook als je het kleinste youtubefilmpje pakt. Vandaar dus. Het went vast!

Instead of a show.

I hate all your show and pretense
The hypocrisy of your praise
The hypocrisy of your festivals
I hate all your show
Away with your noisy worship
Away with your noisy hymns
I stomp on my ears when youxe2x80x99re singing xe2x80x98em
I hate all your show

Instead let there be a flood of justice
An endless procession of righteous living, living
Instead let there be a flood of justice
Instead of a show

Your eyes are closed when youxe2x80x99re praying
You sing right along with the band
You shine up your shoes for services
Therexe2x80x99s blood on your hands
You turned your back on the homeless
And the ones that donxe2x80x99t fit in your plan
Quit playing religion games
Therexe2x80x99s blood on your hands

Instead let there be a flood of justice
An endless procession of righteous living, living
Instead let there be a flood of justice
Instead of a show
I hate all your show

Letxe2x80x99s argue this out
If your sins are blood red
Letxe2x80x99s argue this out
Youxe2x80x99ll be one of the clouds
Letxe2x80x99s argue this out
Quit fooling around
Give love to the ones who canxe2x80x99t love at all
Give hope to the ones who got no hope at all
Stand up for the ones who canxe2x80x99t stand at all, all
I hate all your show
I hate all your show
I hate all your show
I hate all your show

Instead let there be a flood of justice
An endless procession of righteous living, living
Instead let there be a flood of justice
Instead of a show
I hate all your show

Wauw. Ik wist niet dat bacheloronderzoeken op de xc3xa9xc3xa9n of andere manier nog potentieel hadden om je moe te maken. Het is dus wel zo. Ik ben brak! Vanmorgen gewerkt, vanmiddag een stuk van onze inleiding naar het Engels overgezet omdat we bedacht hebben dat een Engels verslag leuker is. En beter. Enzo. Het woord steenkolenengels spookt steeds door mijn hoofd, bestaat dat woord? En toch houd ik van talen, dus dit is een mooie gelegenheid om dingen te combineren, de allergeweldigste psychologie en Engels, zo'n beetje de mooiste en fijnste taal. Vanmiddag dus hard geschreven, artikelen gelezen, Italiaans brood gegeten en me gexc3xabrgerd aan mijn eigen vette kop! Vandaag ben ik niet mooi. En ik heb ook geen zin om het te worden! Ik heb zelfs geen zin om aardig te zijn. Misschien is het wel heel goed dat ik vanavond niets anders hoef te doen dan een boek lezen op de bank en muziek luisteren. Oja en bloggen, maar dat voegt vandaag een keertje niets toe.

Ik wil filosofisch bloggen. Ik wil diep-nadenkend bloggen. Bloggen met een rimpel boven mijn neus omdat ik zo diep nadenk. Zo diep denken dat… nou ja, ik weet het zelf niet. Ik vraag me altijd dingen af die anderen zich nooit afvragen. Ben ik nou gek? Of alleen maar buitengewoon raar?

Ik zie nog steeds mannetjes op scooters en Indiase meneren zingen. I'll hold on hope. I won't let you choke. Heerlijk, om dan die woorden mee te galmen. Te gebruiken als signature op msn. Eigenlijk zou ik een beetje cynisch moeten zijn soms.

Over een HEEL erg fijn liedje gesproken.. al luister ik normaliter dus geen niet-christelijke bandjes, maar als ik zie dat massa's mensen dit liken op facebook dan moet ik het ook maar even luisteren. Dat heb ik gedaan. En ik geloof dat ik wel potentieel heb om fan te zijn van dit soort muziek .

Soms denk ik weleens dat ik teveel tijd verspil met zo volwassen mogelijk te willen worden. Als ik ooit volwassen ben zal ik teveel tijd verspillen met zo jong mogelijk blijven. Eigenlijk begrijp ik dat niet zo goed. En het is gevaarlijk.

Ik vond mezelf nooit volwassen genoeg. Dat vind ik nog niet. Mijn lachwekkende pogingen om volwassener te zijn dan ik was, zijn hopeloos mislukt. Meer dan dat, ze hebben gefaald.

Ik deed mijn barbie-poppen weg (ja heus) omdat ik mezelf er te groot voor vond. Maar of ik ze echt zat was, toen? Ik dacht dat spelen voorbij was. Maar eigenlijk had ik wel langer gewild. Misschien vind ik daarom kinderen niet zo leuk. Omdat ze dat hebben wat ik kwijt ben. Ik zou het niet meer kunnen ook, maar ik mis het wel. Gewoon nutteloos een middag met je speelgoed beneden rondhangen. Geen verveling. Waarom verleren we dat? Verdorie. Ik geloof dat ik volwassener ben dan ik lijk.

En toch. Als zelfs je psycholoog op je achttiende tegen je moeder zegt dat je toch echt niet zo volwassen bent – meen ik me te herinneren. Als je dat gevoel continu hebt, tegen een berg opklimmen noemen ze dat. Zien dat alle anderen zoveel volwassener zijn. Ook gevonden worden door anderen. Gewaardeerd door anderen omdat ze zo volwassen zijn. En ik kijk smachtend, vol bewondering, naar ze op. Laat ik vol jaloezie niet vergeten.

Ik houd teveel van eenvoud. Teveel van schrijven op mijn manier. Teveel van bloemen. Teveel van dierenverhalen. Teveel van muziek. Teveel van denken over dingen die nooit gebeuren. Teveel van euh. Verstand zou regeren als ik volwassener zou zijn. Er zou orde zijn in de chaos van mijn hoofd. Ik zou nooit meer een rode kop krijgen. Geen brave muziek meer mooi vinden – of juist wel, hele brave muziek dan. Ik zou weten wie ik was en ik zou weten wie ik wil zijn. Ik zou zelfs weten wie ik ben.

Ik zou saai zijn. Dat is het.

Duffig hang ik hier achter de pc, het is namelijk tijd voor een diagnostisch rapport. Wat betekent dat ieder excuus voor iedere vorm van studie-ontwijkend gedrag geen excuus is. Zelfs mijn zojuist gisteren geboren nieuwe nichtje niet. Facebook niet. Relient K-liedjes niet. De zon niet. De lente niet. Maar in mijn hoofd zijn die excuses geweldig en ik grijp ze meteen aan.

Gisteren heb ik om te beginnen heel hard genoten van de lente met Nadine, door samen door Utrecht te slenteren, bij te kletsen en mintthee (en cappucino-koffie) te drinken. En door me te vergapen aan de H&M-collectie, want ik vind de bloemetjes zo lieflijk. Binnenkort maar eens leegkopen, denk ik.

Dan nu nog twee fotootjes. De eerste is mijn thee-ei bij de Zith in Barneveld tijdens een leuke vriendinnetjeshigh-tea. Ik was gefascineerd (dat klinkt autistisch zeg) door de roosjes. De tweede is bij JijDaar afgelopen zaterdag. Doe je nog zo je best om al 'No-compromise' kopend niet op de foto te komen, mislukt het nog. Ik vind hem wel anoniem genoeg om hier op mn blog te dumpen .

As I told her when we wed

I'd surely rather be found dead

than to love her more than the One

Who saved my soul. – Keith Green.

Ik ben hier zo jaloers op. Het is zo makkelijk om meer van iets of iemand anders te houden dan van Hem.

altijd winter en nooit kerstfeest
als er nooit hoop is
altijd winter en nooit kerstfeest
als alles dood is

ik zie duiven tussen pinksterbloemen
ze zijn zo verstopt
ik zie duiven tussen pinksterbloemen
alles opgekropt

altijd winter en nooit kerstfeest
als er nooit hoop is
altijd winter en nooit kerstfeest
als alles dood is

voorbij zijn de dagen
ik heb het gezegd
voorbij zijn de dagen
kom terug

altijd winter en nooit kerstfeest
als er nooit hoop is
ik zie duiven tussen pinksterbloemen
ze zijn zo verstopt.

het welt op als in een bron
maar bereikt nooit de bovenkant
het welt op als in een bron
kom terug

altijd winter en nooit kerstfeest
als alles dood is
ik zie duiven tussen pinksterbloemen
alles opgekropt
ik zie duiven tussen pinksterbloemen
zo verstopt
altijd winter en nooit kerstfeest
als er nooit hoop is.

–

*altijd winter, nooit kerstfeest: uit Narnia.

Aha. Dat allitereert. Of hoe je dat ook schrijft. Mijn vorige blog was misschien nog wel niet luguber genoeg.

Beste mensen, voor als je het nog niet wist. Liefde maakt mensen gek. Ik bedoel de niet-platonische en de niet 'love of another kind' versie waarover Amy Grant zingt. Ik bedoel gewone ordinaire (wat ook gewoon betekent geloof ik) simpele liefde. Sommige mensen zullen het met me eens zijn, anderen niet.

Wat denk je van jouw liefde die zich zijn (of haar) liefde voor jou niet realiseert? (Of het gewoon niet voelt, maar het gewoon niet heeft kan ook). Ik was wat aan het youtube'en en nou ja, ik herken me er wel in dat liefde je in staat maakt tot gekke dingen. Niet zo gek als in het onderstaande liedje, maar daarvoor bestaan overtreffende trappen, nietwaar?

Er zijn heel veel gekke dingen. En of ze uitgevoerd worden of niet, ze bestaan. Echt of in ons hoofd.

De extreemste die ik tegen kwam ga ik posten. Jawel. Dat mag eigenlijk niet, want het is luguber en echt gek, maar ik begrijp wel dat liefde mensen in staat maakt tot gekke dingen denken. Dus. Lang leve Relient K. Met hun faking your own suicide liedje.

Bah. Alles wat je ook verzint is al eens eerder verzonnen. En alles wat je ooit goed doet is al eens eerder goed gedaan. Volgens mij ben ik een narcist. Omdat ik origineel wil zijn. En iets nieuws wil verzinnen.

Maar nee. Alles wat ik doe is al eens eerder gedaan. Ik leef maar gewoon. (Op zich is dat al genoeg natuurlijk).

Zo af en toe spookt het zinnetje van Sartre in mijn hoofd: De hel dat zijn de anderen. Hoe anderen het leven van anderen tot een hel kunnen maken, de beul van de ander kunnen zijn. Nu ben ik niet zo'n fan van dat existentialisme (enzo. Het is vrij dieptreurig). Ooit bij Frans las ik 'de Walging' – xc3xa9xc3xa9n van de weinige boekjes die ik ook echt gelezen heb. Daarin werd geloof ik wel bijna een halve pagina uitgeweid over hoe een papiertje van de grond werd gepakt. Ofzoiets.

Nu ben ik niet existentialistisch. En ik houd ook ongelofelijk veel van mensen. Zonder mensen zou de wereld misschien nog wel meer een hel zijn dan met. Maar ik moest gewoon even iets met die uitspraak doen. Dus. En ik wilde het maar even uitleggen voordat ik u allen onderdompel in bitterheid van jewelste. En voordat u gaat geloven dat ik niet in een echte hel geloof en de aarde en de mensen daarop soms plaatsvervangend vind. En voordat u gelooft dat ik dat geloof. Nou ja. Dat dus. Dat geloof ik dus allemaal niet. Maar die bitterheid. Nou. Af en toe. Dus laat het maar een gedichtje zijn voor als je heel bitter bent. Heel, heel af en toe.

-

Zoals Sartre zei.

Zoals Sartre zei
de hel dat zijn de anderen
de anderen voor mij
zo zeg ik zoals hij zei
een hel dat zijn anderen
anderen voor mij.

Zoals Sartre zei
de hel dat zijn de anderen
de anderen voor mij
zo zeg ik zoals hij zei
een hel dat zijn anderen
anderen en jij.

Zoals Sartre zei
de hel dat zijn de anderen
de anderen voor mij
zo zeg ik zoals hij zei
een hel dat zijn anderen
ik voor anderen
anderen voor mij.

Besta je nog wel?
Ik beloof dat ik
je zal verbannen uit mijn hoofd
zal doen wat ik heb beloofd
als je nog maar bestaat.

Want als jij niet bestaat,
is het alsof deze hele grote
wijde wereld zomaar
zonder aarzelen
stilletjes vergaat.

Besta je nog wel?
Ik wil wel alles beloven
als je nog maar bestaat.

ik

wil

wel

alles

beloven
dan
zal
ik
geloven
dat je bestaat.

Ik heb vriendinnen in Groningen, in mijn eigen dorp, in Utrecht.. zelfs verre vriendinnen in Israxc3xabl, in Amerika. Ik ben eigenlijk gewoon heel erg gelukkig met ze. Dat wilde ik even zeggen.Dat mag ook wel na talloze msn-gesprekken met de xc3xa9xc3xa9n, avondjes bijkletsen met de ander, High-Tea'en met een groepje in Groningen, High-Tea'en met een groepje in het kippendorp met luieren op een weitje in het bos met doedelzakmuziek, tapassen met een groepje, eten bij iemand thuis met een groepje.

Want de leukste, de allerleukste vriendinnen, die heb ik! Zo!

<3. Voor deze keer, voor allemaal .

Moet ik schrijven over madeliefjes – die nog nieteens bloeien? Over boter en paardenbloemen? Voor mij is dat lente. Samen met bloesem. Samen met dromen, met blote voeten in het gras. Samen met de allermooiste gedachten, samen met de allermooiste muziek.

Dat dus. Vandaag is lente een beetje anders. Na een hoofdpijnerige week vorige week dacht ik dat het weekend hoofdpijnvrij zou zijn, wat een immense vergissing bleek. Zaterdagavond begon het ge-emmer, gisteren ben ik gewoon ziek geweest en vandaag heb ik weinig anders gedaan dan lezen. O, ik weet acuut waar ik over ga bloggen. Wat ik vandaag heb gelezen natuurlijk. En over hoe ik dat heb gedaan.

Het was namelijk middag. En ik zag de zon. Nu hebben wij een garage – waar het 363 dagen in het jaar een puinzooi is, alleen als we er af en toe een verjaardag houden is het een beetje opgeruimd – waar het heerlijk zonnig is. En waar mijn stereotorentje staat. Dus ik heb muziekjes op mijn geheugenkaart gezet, Steven Delopoulos en Sixpence the Richer vooral, en heerlijk muziek aangezet. Een ligstoel gepakt. Een boek. En voila, daar lag ik op mijn niet geplande vrije dag. Met de keukenmeidenroman van Stockett. Een boek over de zwarte hulpen in Amerika in de jaren '60 die de kinderen van de blanken opvoeden, de band die er is tussen blank en zwart en de scheiding. Jammer van het talrijke gevloek, maar het is verder een aanrader, de schrijfstijl is echt briljant!

En ik ben dom geweest. Ik heb mijn oude telefoon gepakt. En eens heerlijk oude smsjes gelezen. Wat krijg ik dan altijd een sentimenteel nostalgisch rotgevoel. Geef die klok hier. Laat me terugdraaien. En laat het werken als je leven je lief is. Ik wil terug. Naar Mac-Donalds, waar we veel meer kregen dan we bestelden, waar we ons ziek hebben gelachen daarom. Naar kerkdiensten van toen, naar avonden gitaarmuziek, naar massa's mails, boeken, leven. Naar dromen. Ik ben gek.

Het kan me niet schelen.

Nee. Het kan me echt niet schelen.

Okee.

Een voorraadje gedichtjes van vorige week. Omdat ik toch iets neer moet schrijven omdat dit een blog is – en niet een door de mensen vergeten stukje internet. En omdat ik hoofdpijn heb en zielig ben. Terwijl het buiten zulk mooi weer is. Ik wil dat horen, dat ik zielig ben, bedoel ik.

-

zomaar zwaaien.

Ik zwaai zomaar, zomer

stiekem soms in gedachten

Ik was 'washetmaarwaar'

stiekem soms in gedachten

maan zwart, zon

als zomernachten

maan apart, kon

als zomernachten

zomaar stiekem

soms in gedachten

was het maar waar

was ik

zomaar stiekem

soms in gedachten

de zon, de maan.

-

De dichte deur.

De xc3xa9xc3xa9n sluit de deur die

de ander zojuist heeft geopend,

de kou is binnen, besluit te

blijven. Achter de deur die

de ander zojuist heeft geopend.

Altijd voelen, treuren in de rij

altijd voelen, daarna altijd altijd vrij

altijd voelen, de deur is dicht

altijd voelen, daarna altijd altijd licht

De xc3xa9xc3xa9n sluit de deur die

de ander zojuist heeft geopend.

-

Gevoel wat zich niet laat vangen.

Gevoel is vrij en laat zich niet

vangen in een vlindernetje dat

mazen heeft, vrij en laat zich niet

vangen in dat vlindernetje dat

buiten adem vastgehouden, niet

vliegen kan als de vlinder dat

stemt hem tot jaloezie, niet

tot verdriet, achtervolgen zal hij dat

totdat hij erbij neervalt, niet.

Geen idee wat er allemaal opstaat. Als je het wilt lezen: La Cubanita in Utrecht .

*Zo leuk daar!*

Een zonnige woensdagmiddag. In de trein, altijd in de trein. Daar zit je dan. Achteruit zoevend naar Utrecht. Voor je twee blonde ladies. Blond, want blonde dames zijn het allermooist en het allergeliefdst – af en toe heb ik een anti-blondfrustratie. Voel je niet aangesproken, beste lezer! De dames kletsen over hun vriendjes en hoe fijn ze wel niet al ik weet niet hoeveel jaar een relatie hebben. De ene ontdekte ineens dat ze vandaag precies een aantal jaar verkering had – kwam ze met een schok achter. Ik zat erachter te luistervinken. Luistervinken lijkt wel hobby #1 te zijn als je in de trein zit. Naar buiten staren en tegelijkertijd luisteren naar wat anderen te kwebbelen hebben. Ik heb me eigenlijk suf gexc3xabrgerd. En ik ben een mietje, vast. Ik heb niet geturfd, maar het aantal keer dat blond 1 het woord 'God' of 'Jezus' gebruikt heeft.. zover komt een gelovige nog niet eens op een vruchtbare gebedsdag. Ik ben niet zo dat ik er iets van zeg als mensen vloeken – daar ben ik dus een te groot mietje voor, zeker in de trein als je mensen niet kent, maar ik vraag me soms af of die mensen xc3xa9cht geen alternatief hebben?

Okee, dit klinkt dan misschien wel heel moraliserend enzo. Ik haat moraliserend zijn want iedere vinger die je wijst – wijst in een spiegel en wijst dus terug naar jezelf. Maar ik vraag het me gewoon af. En ik vind het stom van mezelf dat ik niets durf te zeggen. En dat ik bepaalde andere vloeken veel minder storend vind dan bij wijze van verbazing of boosheid Gods naam gebruiken. Bij bastaardvloeken, ach. Maar dit. Nee.

Hoe slaapverwekkend klinkt dat? Nou?

Ik stelde me bij psychologie altijd veel leuks voor. Leren over mensen, hoe ze denken, waarom ze dingen doen enzovoorts. Ik stelde me ook wel minder leuke dingen voor, zoals bijvoorbeeld statistiek. (Dat klopt trouwens wel). Van diagnostiek dacht ik altijd dat het 'weliswaar moest, maar vreselijk saai was'. Omdat we vorig studiejaar al een diagnostiekvak hadden, met testtheorie waar ik zelfs een minder hoog cijfer voor gehaald heb omdat ik altijd ruzie schop met cijfertjes. Dus, na allerhande verplichte psychologievakken heb ik me dan maar ingeschreven voor diagnostiek in de klinische en gezondheidspsychologie. Niet zozeer omdat het me leuk leek, maar omdat het verplicht was.

En zowaar. Het blijkt leuk te zijn. Echt leuk! Maar tegelijkertijd dus wel heel pittig. Eerst hebben we drie weken de tijd gehad om een boek uit ons hoofd te leren, + 18 artikelen (waarvan dit keer wel de meeste in het Nederlands) xc3xa9n nog zeven losse hoofdstukken. Na drie weken een tentamen – en ik zie nu net dat ik hem gehaald heb en ik ben en blijf trots als dat lukt . Het tweede deel van de cursus is een casus die we in groepen gaan analyseren. De persoon van de casus bestaat echt – dus heel privacygevoelig en alles, maar we moeten dus vragenlijsten kiezen en hypothesen opstellen en een verslag leggen. Wat ingewikkeld is en heel veel tijd kost, maar wel reuzeboeiend is! Aan het einde van de cursus hebben we – hiep en hiep en hoera een mondeling. Wat ik nog nooit heb gehad op de uni. Dat wordt nog wat dus.

Nou ja. Misschien is dit inderdaad wel slaapverwekkend. Wat wel grappig was: We lazen een versie van de IDB (een vragenlijst die wordt gebruikt om de mate van obsessief-compulsieve symptomen te meten) en die mensen checken dus vaak heel veel (afhankelijk van welk type). Staat er aan het einde van de lijst: Gaat u even na of u geen uitspraken vergeten bent. Ja hoor. Alsof die mensen dat niet al tien keer gedaan hebben.

Dat was dus even wat me nu bezighoudt. Misschien moet ik ook nog een blogje aan het bacheloronderzoek wijden, maar dat kan natuurlijk ook als het klaar is.

Misschien is het wat het lijkt,
Misschien lijkt het wat het is,

Ik veronachtzaam niet

Misschien is het wat het lijkt,
Misschien lijkt het wat het is,
Het blijft desalniettemin een feit.

Ik veronachtzaam niet

Misschien is het wat het lijkt,
Misschien lijkt het wat het is,
Het blijft desalniettemin een feit,
dat ik zoveel dingen mis.

Ik veronachtzaam niet.

Misschien is het wat het lijkt,
misschien lijkt het wat het is,
Het blijft desalniettemin een feit,
Dat ik zoveel dingen, dagen,

keren hallo, tot ziens
allemaal zo heel erg mis.

Ik veronachtzaam niets.

-

Vergeet dat nooit.

Ik kom dichterbij, steeds dichter
maar tegelijkertijd ga ik verder
verder vandaan.

Ik haat verder,
verder vandaan.

Ik wist nog dat ik negeren kon
ik wist nog dat ik dat leren kon
ik dacht nog dat ik trots zou zijn
maar stiekem doet het..
Ik wist het wel.

Ik kom dichterbij, steeds dichter
maar tegelijkertijd ga ik verder,
verder vandaan.

Ik haat verder.
Verder vandaan.

-

Soms is wat noodzakelijk is niet te makkelijk. Af en toe.

Zo heel af en toe, morgen
een gebroken halleluja,
Zo heel af en toe, morgen
nog niet.

alleen mijn gevoel is rexc3xabel
alleen het mijne
alleen dat nog
alsof dat zoveel
alsof dat
alsof het mijne
alsof dat nog.

Zo heel af en toe, morgen,
een gebroken halleluja,
Zo heel af en toe, morgen
nog niet.
Zo heel af en toe, morgen
niet meer alsof
dat nog,
het mijne.

Gedachten als mieren als slakken, kruipen, slijmerig in mijn hoofd,

Gedachten als mieren, kriebelig, sprinten van hot naar her,

Ik voel dat dat

Mieren, die ondieren zijn, de deur is dicht, dat was beloofd.

Ze doen wie het snelste

het allersnelst mij

wie het snelste,

het allersnelst, vrij

in dat hoofd

dat hoofd van mij.

Gedachten als mieren als slakken, kruipen slijmerig in mijn hoofd,

Gedachten als mieren, kriebelig, sprinten van hot naar her,

Ik voel dat dat

mieren, die ondieren zijn, de deur is dicht, dat was beloofd.

En de gedachten als mieren als slakken vieren

zo zijn,

zo zijn onze manieren.

Of het raar klinkt weet ik niet en of het bewezen is weet ik eveneens niet. Maar.

Volle blazen lijken te leiden tot malle wc-dromen. Bij mij wel dan. Als ik slaap droom ik soms over allerhande wc's. De eerste is groen uitgeslagen (yak, dat klinkt niet te lekker, maar het is heel gelukkig dat hij er niet uitziet, de reden komt later). De tweede ziet eruit alsof er koffie over gemorst is. Bij de derde zijn de wasbakken gevuld met drab en zijn de muren grijs met spinnenwebben. De vierde is in de kerk, maar er staat een wachtrij die nooit oplost voordat de dienst begint. De vijfde heeft een glazen deur waar iedereen je kan zien zitten. De zesde, zevende en achtste staan in xc3xa9xc3xa9n kamer, gezellig dat ze je kunnen zien, gezellig theedrinken onder het plassen (ofzo). De negende blijkt een stoel te zijn, op het moment dat je gaat zitten denk je: O nee, wacht, dit is geen wc. De tiende is (het is heus eens gebeurd) een kookplaat. Ook wanneer je daar zit blijkt dat niet zo'n goed idee te zijn. Verder zijn er nog wc's achter gordijnen. En de echte wc's. De goede. Als je die tegenkomt wordt het gevaarlijk. (Gelukkig spreek ik niet uit ervaring).

Ik vond het wel maf, hoe je blaas zo vertegenwoordigd is in je brein dat het je zo aanzet tot dromen.

Meer mensen met zulke dromen?

Overheerlijke framboosjes. Enzo.

Echt. Je wordt er zo gelukkig van. Gedachten bexc3xafnvloeden gevoel zeggen ze. Gevoel bexc3xafnvloedt gedachten zeggen ze. Gedachten kun je controleren zeggen ze. Gedachten kun je corrigeren zeggen ze. Kan dat met gevoel ook?

Ik weet het niet. Ik weet xc3xa9xc3xa9n ding. En ik kom er meer en meer achter. Dat ik niet zelf kan beslissen wat ik voel. Ik kan niet beslissen wanneer ik een hoop gevoel heb bij een boek en wanneer niet. Ik kan niet kiezen. Ik kan niet kiezen bij welke personen ik wel wat voel en bij welke niet. Ik kan niet besluiten. Ik kan niet besluiten om God wel of niet te voelen – maar dat lijkt me juist een bewijs van Zijn bestaan. Ik kan gevoel niet baseren op verstand – Washetmaarwaar. Die twee rollen vechtend door mijn hoofd. Intussen de boel overhoop gooiend.

Je hebt er dus helemaal niet zoveel over te zeggen, zou ik zo zeggen. Al zou je willen. En ik wil dat wel op zich. Soms is even stevig gexc3xabmotioneerd zijn op het juiste moment heel fijn. En soms is even niets voelen nog fijner. Of xc3xa1nders voelen dan je voelt.

Ik wenste wel dat het controleerbaar was. Dat er ergens knopjes waren. Uitknopjes. Ja. Zoals bij licht.